Hatta bazen kendimi kandırdım: “Doğru olan buydu” diye.
Ama bir gece… eski fotoğraflarımıza denk geldim.
Ve o an anladım.
İnsan bazen özlediğini hemen fark etmiyor.
Bazı yokluklar sessizce büyüyor içinde… fark etmeden.
Aylar sonra onu bir kafede gördüm.
Yanında biri vardı.
Uzaktan izledim sadece
Ama yüzündeki huzuru görünce içimde bir şey paramparça oldu.
Çünkü ben hâlâ onsuzluğa alışamamışken,
o bensiz yaşamayı öğrenmişti.
O an fark ettim…
İnsan her zaman sevmediği için gitmiyor.
Bazen sadece gururuna yenildiği için kaybediyor.
Şimdi biri bana “en büyük pişmanlığın ne?” diye sorsa…
Hiç düşünmeden onu derim.
Çünkü bazı insanlar seni gerçekten seviyor…
ama sonsuza kadar beklemiyor.
Ve bazı vedalar…
ne kadar istesen de geri gelmiyor.