Frits Barend: '"Zover zijn we dus in Nederland, 2026. Dat ik niet meer met Joodse vrienden voor de synagoge mag staan, want het is gevaarlijk."
"In de synagoge, en dan wordt er na afloop gezegd: wil je meteen naar je auto lopen of naar je fiets lopen? Blijf niet in groepjes bij elkaar staan."
"We moeten weer achterom kijken als Joden."
- Ronit Palache heeft een hele mooie column deze week waarin ze zei: Ik ben zo verdrietig. Ik ben teleurgesteld. Ik had zo verwacht dat mensen om ons, de Joodse gemeenschap, heen zouden komen staan.
"Ik wil hier gewoon als Nederlander leven. Ik wil niet achterom hoeven te kijken. En ook niet voor mijn vrouw en kinderen of voor mijn vrienden. Ik ben een gewone Nederlander."
"Als alle vier op de bank ben ik niet anders, maar ik ben blijkbaar wel anders."
"Ik fiets veel en dan heb ik een Israël shirt aan en mijn vrouw en kinderen zeggen: pap, is dat wel verstandig?"
"In de media lijkt het net alsof wij het enige kwaad zijn. Ik hoef de regering van Israël niet te verdedigen. Ik hoef hier de regering van Schoof toch ook niet te verdedigen als ik in het buitenland kom?"
Dostoevsky for the existential crisis. Kafka for the absurdity. Woolf for the inner world. Camus for the questions. Orwell for the warnings. Tolstoy for the human condition. All for understanding life through fiction.
Je moet dus alerter worden, qua Cyber. Maar ik begrijp geen reet van Cyber. Het is alsof iemand zegt dat je nu eindelijk eens je woordjes Sanskriet moet leren.
@henkwestbroek I know...Maar nooit, nooit eens een publieke afwijzing. Deze kerel zet me neer als "rechts-extremistisch tuig" en komt er mee weg. Geen rode haan kraait ernaar. Misschien behoor ik wel tot de laatste werkelijke sociaal-democraten. Maar ik heb ook een rode lijn. Alors, ik zie wel.
Mijn moeder leefde nog net, was op 2 november jarig. Haar laatste. En toen werd Theo van Gogh vermoord. Op die dag, in tranen: "Och jongen, wat is dat nu?" Ja, lieve mama, wat was dat nu?