ائتلاف جنبش های اعتراضی زنان افغانستان

د لاريون كوونكو افغان مېرمنو د خوځښتونو ائتلاف
Afghanistan's Women Protester Movements Coalition

[ائتلاف جنبش های اعتراضی زنان افغانستان @WomanProtesters]

امروز ما اینجا در کلگری، در کنار افغانستانی ها متحدان‌شان که در شهرهای سراسر جهان به خیابان‌ها آمده‌اند، گردهم آمده‌ایم؛ زیرا زنان افغانستان دیگر نمی‌توانند صبر کنند.
تحت حاکمیت طالبان، میلیون‌ها زن از مکتب‌ها، دانشگاه‌ها، محل‌های کار و فضاهای عمومی محروم شده‌اند. تنها چند هفته پیش، در هرات، زنان صرفاً به دلیل قدم زدن در بیرون از خانه بازداشت شدند. هنگامی که شهروندان به‌صورت مسالمت‌آمیز اعتراض کردند، نیروهای طالبان به روی آن‌ها آتش گشودند. مردم، از جمله کودکان، کشته شدند.
علاوه بر این، ۱٬۷۳۶ روز است که زنان و دختران افغانستان از حق تحصیل محروم شده‌اند؛ ۳.۸ میلیون دختر در همه سنین به دلیل این محدودیت‌ها از مکتب بازمانده‌اند. اینها فقط آمار نیستند. اینها انسان‌ها هستند، دختران، خواهران و آینده‌هایی که از آن‌ها ربوده شده است.
این آپارتاید جنسیتی است — حذف نظام‌مند و عمدی زنان و دختران از تمام ابعاد زندگی عمومی — که یک مسئله فرهنگی نیست، بلکه یک جنایت است.
کش��رهای آسترالیا، کانادا، هالند و آلمان پیش از این، تحت کنوانسیون بین‌المللی حقوق زنان، روند رسمی قانونی را علی�� طالبان آغاز کرده‌اند که ما از آن قدردانی می‌کنیم، و ما اینجا هستیم تا خواستار آن شویم که بقیه جهان نیز از این مسیر پیروی کند.

[ائتلاف جنبش های اعتراضی زنان افغانستان @WomanProtesters]

نامه ای به دختران آینده افغانستان ( 2 )

دخترم،

تو که شاید سال‌ها بعد، وقتی آفتاب بر دیوارهای شهر کابل بی‌هیچ ترسی می‌تابد، این واژه‌ها را می‌خوانی؛ تو که شاید امروز آزادانه قدم می‌زنی، درس می‌خوانی، کار می‌کنی و کسی به تو نمی‌گوید «جایت اینجا نیست»، می‌خواهم بدانی ما، زنان و دختران این سرزمین، در افغانستان و در مهاجرت، چه روزهایی را پشت سر گذاشتیم تا شاید تو روزی چنین زندگی ساده و زیبایی داشته باشی.

ما در دورانی زندگی کردیم که حق انتخاب را از ما گرفتند. از آگست ۲۰۲۱ تا امروز، هر صبحی که بیدار می‌شدیم، ممکن بود با قانونی تازه، محدودیتی تازه یا دری بسته‌تر روبه‌رو شویم.

ما دخترانی را دیدیم که در سن تو باید پشت میزهای مکتب می‌نشستند، اما سال‌ها از کلاس‌های درس دور ماندند. دخترانی که کتاب‌هایشان روی قفسه‌ها خاک خورد و رؤیاهایشان را با انگشت بر بخار پنجره‌ها نوشتند؛ چون تخته سیاهی نبود که روی آن بنویسند و کلاسی نبود که صدایشان را بشنود.

ما زنانی را دیدیم که یک‌شبه از کار ک��ار گذاشته شدند. زنانی که سال‌ها درس خوانده بودند، تلاش کرده بودند و آینده‌ای را با هزار امید ساخته بودند؛ اما ناگهان از دانشگاه، اداره، دفتر، پارک و بسیاری از فضاهای عمومی محروم شدند.

آن‌ها نه سلاحی داشتند، نه قدرتی جز ایمان به حق خود. و همین ایمان بود که ما را در این س��ل‌ها سرپا نگه داشت.

ما این سال‌ها را با نداشتن‌ها گذراندیم؛ نداشتن مکتب، نداشتن دانشگاه، نداشتن کار، نداشتن آزادی سفر، نداشتن حق انتخاب و نداشتن صدایی که شنیده شود.

اما یک چیز را هرگز از دست ندادیم: امید.

امیدی که نامش آینده بود.
امیدی که چهره‌اش تو بودی.

دخترم،

تو نمی‌دانی رؤیا را از پشت پنجره تماشا کردن یعنی چه. نمی‌دانی وقتی یک نسل کامل از دختران، آینده‌شان را فقط در ذهنشان زندگی کنند و نه در واقعیت، چه زخمی بر روح یک ملت می‌نشیند.

نمی‌دانی خاموش ماندن زنی که هزاران حرف ناگفته در سینه دارد، چه سنگینی بزرگی بر قلب او می‌گذارد.

این سال‌ها خانواده‌های ما شاهد فرو ریختن برنامه‌هایی بودند که با هزاران امید ساخته شده بودند.

پدرانی را دیدیم که درد دخترانشان را در سکوت تحمل می‌کردند و کاری از دستشان برنمی‌آمد.

و مادرانی را دیدیم که شب‌ها آرام گریه می‌کردند تا فرزندانشان صدای شکستن قلبشان را نشنوند.

دخترم،

مادران ما شجاع‌ترین سربازان این روزگار بودند.

آن‌ها با دستان خالی، امید را زنده نگه داشتند. ��قتی همه‌چیز از دست می‌رفت، آن‌ها هنوز چراغ خانه را روشن نگه می‌داشتند. هنوز به ما می‌گفتند که فردا خواهد آمد. هنوز باور داشتند که تاریکی، هرچقدر هم طولانی باشد، پایان جهان نیست.

اگر امروز تو آزادانه زندگی می‌کنی، اگر کتابی را بی‌هراس باز می‌کنی، اگر می‌توانی رؤیاهایت را بلند و آشکار بر زبان بیاوری، بدان که این آزادی آسان به دست نیامده است.

پشت هر قدم آزادی که برمی‌داری، سال‌ها صبر، اشک، مقاومت و امید زنانی ایستاده است که هرگز تسلیم نشدند.

پس قدر آزادی را بدان.

قدر آموختن را بدان.

قدر انتخاب کردن را بدان.

دخترم،
قدر آزادی را بدان و هرگز آن را بدیهی نپندار ،

و هرگاه نام افغانستان را بر زبان آوردی، یادی از زنانی کن که در تاریک‌ترین سال‌ها، چراغ امید را برای رسیدن تو به فردایی روشن خاموش نکردند.

[ائتلاف جنبش های اعتراضی زنان افغانستان @WomanProtesters]

نامه‌ای به دختر آیندهٔ افغانستان ( 1 )

دخترم،

دختری که شاید سال‌ها بعد این نامه را بخوانی و صدای مرا از میان واژه‌ها بشنوی؛ می‌خواهم پیش از آن‌که تاریخ این روزها را در کتاب‌های تاریخ بخوانی، خودم برایت از روزگارمان بگویم. از دردهایی که در وجود من و میلیون‌ها زن افغانستان خانه کرده است.

امروز ۲۰ جون ۲۰۲۶ است. نزدیک به پنج سال از بازگشت طالبان به افغانستان می‌گذرد. نزدیک به پنج سال از بسته بودن دروازه‌های مکتب بر روی دختران، از خاموشی دانشگاه‌ها، از محرومیت زنان از بسیاری از حقوق اساسی، از محدودیت‌ها و فشارهایی که زندگی میلیون‌ها زن و دختر را دگرگون کرده است.

می‌خواهم بدانی که ما تمام این سختی‌ها را تحمل کردیم تا تو روزی آزادانه نفس بکشی؛ تا آیندهٔ کشورمان برای تو و هم‌نسلان تو آزاد، آباد و روشن باشد.

دخترم،

پیش از آن‌که تاریخ این سال‌ها را بخوانی، بگذار خودم برایت روایت کنم؛ نه با زبان سیاست و آمار، بلکه با زبان دل. با زبان شعر و رنگ. با زبانی که تنها قلب یک زن محروم از آزادی می‌تواند آن را بفهمد.

ما در دورانی زندگی کردیم که شعر پناهگاه ما شد؛ زیرا جهان بیرون صدای ما را تاب نمی‌آورد. نقاشی خانهٔ ما شد؛ زیرا بسیاری از درها به روی ما بسته شده بود. پرواز را در خیال تمرین می‌کردیم؛ زیرا آسمان سهم ما نبود.

سال‌هایی را پشت سر گذاشتیم که دختران، رؤیاهای بزرگشان را در صفحه‌های کوچک دفترهایشان پنهان می‌کردند. دخترانی که خود را با موهای رها و آزاد نقاشی می‌کردند؛ زیرا در واقعیت، آزادی به رؤیایی دوردست تبدیل شده بود.

در این نزدیک به پنج سال، آفتاب گاهی فقط در شعرهای ما طلوع می‌کرد. ما نورش را میان سطرها پنهان می‌کردیم تا کسی نتواند آن را خاموش کند.

دختر آیندهٔ افغانستان،

ما روزهایی را دیدیم که برای آموختن باید مقاومت می‌کردیم؛ برای دیده شدن باید مبارزه می‌کردیم؛ و برای حفظ امید، هر روز دوباره از نو بر��استیم.

روزهایی که مکتب‌ها به روی دختران بسته شدند، دانشگاه‌ها خاموش گشتند، زنان از بسیاری از فرصت‌های اجتماعی و اقتصادی محروم شدند و خانواده‌ها با دل‌های نگران، چشم به آینده دوختند.

اما در دل همین تاریکی، چیزی را ساختیم که هیچ قدرتی نتوانست از ما بگیرد: روحی که هنوز می‌نوشت، می‌خواند، می‌آموخت، خلق می‌کرد و ایمان داشت.

دخترم،

اگر روزی در جهانی زندگی می‌کنی که امنیت دارد؛ اگر در مکتبی می‌نشینی که درهایش همیشه باز است؛ اگر باد، موهایت را آزادانه نوازش می‌کند و آفتاب بی‌هیچ ترسی بر صورتت می‌تابد، بدان که این آزادی از تکه‌تکه امیدهایی ساخته شده اس�� که ما سال‌ها با جان و دل حفظ کردیم.

ما پرواز نکردیم، اما بال‌هایمان را سالم نگه داشتیم تا تو پرواز کنی.

ما شاید از خیابان‌ها رانده شدیم، اما نتوانستند رؤیاهایمان را از قلب‌هایمان بیرون بکشند.

ما در سکوت زندگی کردیم، اما سکوت ما تسلیم نبود؛ آغازی بود برای صدای تو.

وقتی این نامه را می‌خوانی، یادی از ما کن؛ از نسلی که با شعر مقاومت کرد، با قلم ایستاد، با امید زنده ماند و با عشق به آینده جنگید.

نسلی که برای حقی مبارزه کرد که از او گرفته شده بود؛ تا آن حق سهم تو باشد.

تو همان فردایی هستی که ما برایش ایستادیم، اعتراض کردیم، دوام آوردیم و تسلیم نشدیم.

اگر روزی آفتاب بر دیوارهای کابل بدون ترس بتابد، اگر دختران آزادانه درس بخوانند، کار کنند، بخندند و رؤیاهایشان را زندگی کنند، بدان که این روشنایی آسان به دست نیامده است.

قدر آزادی را بدان.

و هرگاه باد در میان موهایت پیچید و هرگاه شعری از آزادی خواندی، یادی از ما کن؛ از زنانی که در تاریک‌ترین روزها، چراغ امید را خاموش نکردند.

ما شاید پیروزی را با چشمان خود ندیده باشیم، اما برای آمدنش جنگیدیم.

و اگر تو این نامه را در افغانستانی آزاد می‌خوانی، بدان که تو تحقق همان رؤیایی هستی که ما هر شب با آن به خواب می‌رفتیم و هر صبح با امید آن بیدار می‌شدیم.

با عشق، امید و ایمان به آینده،

زنی از نسل مقاومت افغانستان

۲۰ جون ۲۰۲۶

[ائتلاف جنبش های اعتراضی زنان افغانستان @WomanProtesters]

دومین گردهمایی اعتراضی شهروندان افغانستان مقیم تورنتو، کانادا

جمعی از شهروندان افغانستان، فعالان حقوق زن، ژورنالیستان، فعالان جامعه مدنی و محصلان مقیم کانادا، روز یک‌شنبه ۱۴ جون، دومین گردهمایی اعتراضی خود را در شهر تورنتو برگزار کردند.

این گردهمایی در محکومیت سرکوب اعتراضات مسالمت‌آمیز زنان و شهروندان افغانستان در هرات توسط طالبان، به رسمیت‌شناسی نسل‌کشی (جنوساید) هزاره‌ها، و توقف کشتار و سرکوب در پنجشیر و اندراب برگزار شد. همچنین اشتراک‌کنندگان با حضور در این تجمع�� حمایت خود را از مبارزات برحق زنان افغانستان و دفاع از حقوق و آزادی‌های اساسی آنان اعلام کردند.

معترضان با ابراز نگرانی عمیق نسبت به تداوم نقض گسترده حقوق بشر و محدودیت‌های فزاینده علیه زنان و دختران افغانستان، بر ضرورت اقدام جدی و فوری جامعه جهانی تأکید کردند.

خواسته‌های اصلی معترضان:

* جلوگیری از عادی‌سازی خشونت و تبعیض سیستماتیک علیه زنان افغانستان
* به رسمیت شناختن آپارتاید جنسیتی به عنوان یک واقعیت جاری در افغانستان
* به رسمیت شناختن نسل‌کشی (جنوساید) هزاره‌ها در افغانستان
* توقف کشتار، سرکوب و نقض حقوق بشر در پنجشیر و اندراب
* اعمال تحریم‌های م��ثر علیه گروه طالبان به دلیل نقض گسترده و سازمان‌یافته حقوق بشر
* حمایت عملی و معنادار دولت کانادا و جامعه جهانی از زنان افغانستان و مبارزات آنان برای عدالت، آزادی و برابری

اشتراک‌کنندگان این گردهمایی تأکید کردند که سکوت در برابر سرکوب زنان افغانستان، به معنای چشم‌پوشی از اصول بنیادین حقوق بشر و ارزش‌های انسانی است. خواست ما از دولت کانادا و جامعه جهانی این بود؛ تا در کنار زنان افغانستان بایستند و ��ز مطالبات مشروع آنان برای دستیابی به عدالت، آزادی و حقوق برابر حمایت کنند

[ائتلاف جنبش های اعتراضی زنان افغانستان @WomanProtesters]

روز یکشنبه ۱۴ جون ۲۰۲۶، ساعت ۴ بعد از ظهر، جمعی از مهاجران افغانست��نی در اعتراض به بازداشت‌های اخیر زنان در هرات و سایر ولایت‌های افغانستان، و نیز در محکومیت سرکوب خونین اعتراضات مسالمت‌آمیز مردم در منطقه جبرئیل هرات، گردهم آمدند و صدای اعتراض خود را بلند کردند.

[ائتلاف جنبش های اعتراضی زنان افغانستان @WomanProtesters]

روز یکشنبه ۱۴ جون ۲۰۲۶، ساعت ۴ بعد از ظه��، جمعی از مهاجران افغانستانی در اعتراض به بازداشت‌های اخیر زنان در هرات و سایر ولایت‌های افغانستان، و نیز در محکومیت سرکوب خونین اعتراضات مسالمت‌آمیز مردم در منطقه جبرئیل هرات، گردهم آمدند و صدای اعتراض خود را بلند کردند.

شرکت‌کنندگان با سردادن شعارهایی چون «مرگ بر طالبان»، «نه به آپارتاید جنسیتی» و «آزادی برای زنان افغانستان»، حمایت خود را از زنان و مردم معترض افغانستان اعلام کردند. در این گردهمایی همچنین برنامه‌های مختلفی از جمله نمایش تمثیلی، شعرخوانی و سخنرانی برگزار شد.

معترضان از جامعه جهانی خواستند که وضعیت زنان افغانستان را نادیده نگیرند و به صدور بیانیه‌های صرف اکتفا نکنند، بلکه اقدامات عملی و مؤثری برای حمایت از مردم افغانستان و پایان دادن به نقض گسترده حقوق بشر در این کشور انجام دهند.

شرکت‌کنندگان تأکید کردند که خواست اساسی آنان برخورداری زنان افغانستان از کرامت انسانی، حقوق شهروندی و آزادی‌های بنیادین است و بر ضرورت شکل‌گیری یک حکومت مشروع و پاسخگو که نماینده اراده مردم افغانستان باشد، تأکید کردند. .

ونکوور ، کانادا

[ائتلاف جنبش های اعتراضی زنان افغانستان @WomanProtesters]

ازداشت زنان از هرات تنها به جرم زن بودن و برخورد خشونت‌آمیز با معترضان، نشان‌دهنده ادامه سیاست سرکوب و ترس در برابر صدای مردم افغانستان است. مردمی که تنها برای حق زندگی انسانی و عدالت به خیابان آمدند، اما با گلوله و خشونت پاسخ داده شدند.
ما اعضای جنیش زنان افغانستان برای عدالت و ازادی این اقدامات را جنایتی آشکار علیه مردم افغانستان می‌دانیم و تأکید می‌کنیم که این سرکوب‌ها نمی‌تواند صدای زنان و عدالت‌خواهی را خاموش بیسازند.
و همچنان از جامعه جهانی و نهادهای حقوق بشری می‌خواهیم در برابر این جنایات طالبان سکوت نکنند و اقدامات عملی برای پاسخگو ساختن طالبان و متوقف نمودن جنایات شان نمایند. سکوت و بی مسوولیتی شما باعث شده است مردم افغانستان بیشتر قربانی بدهد و طالبان شدت سرکوپ و ظلم را بیشتر بیسازند.
در کنار مردم افغانستان و زنان افغانستان بی ایستید

[ائتلاف جنبش های اعتراضی زنان افغانستان @WomanProtesters]

اعتراض جمعی از شهروندان افغانستان مقیم در کانادا

جمعی از شهروندان افغانستان، فعالان حقوق زن، ژورنالیستان، فعالان جامعه مدنی و محصلان مقیم کانادا، روز جمعه ۱۲ جون، گردهمایی اعتراضی‌ای را در محکومیت سرکوب اعتراضات مسالمت‌آمیز زنان و شهروندان افغانستان در هرات از سوی طالبان برگزار کردند. این گردهمایی همچنین در حمایت از صدای برحق زنان افغانستان و دفاع از حقوق و آزادی‌های اساسی آنان ��رگزار شد.

اشتراک‌کنندگان این اعتراض با ابراز نگرانی عمیق نسبت به ادامه نقض حقوق زنان و محدودیت‌های فزاینده علیه آنان، بر ضرورت اقدام جدی جامعه جهانی تأکید کردند.

خواسته‌های اصلی این معترضین:

* جلوگیری از عادی‌سازی خشونت و تبعیض سیستماتیک علیه زنان افغانستان
* به رسمیت شناختن آپارتاید جنسیتی به عنوان یک واقعیت جاری در افغانستان
* اعمال تحریم‌های مؤثر علیه گروه طالبان به دلیل نقض گسترده حقوق بشر
* حمایت معنادار و عملی دولت کانادا و جامعه جهانی از زنان افغانستان و مبارزات آنان برای عدالت، آزادی و برابری.

تاکید معترضین بر این بود که سکوت در برابر سرکوب ��نان افغانستان، به معنای چشم‌پوشی از اصول اساسی حقوق بشر است از دولت کانادا و جامعه جهانی خواستیم تا در کنار زنان افغانستان بی‌ایستند و از مطالبات مشروع زنان حمایت کنند.

[ائتلاف جنبش های اعتراضی زنان افغانستان @WomanProtesters]

کودکان افغانستان

تینا سادات:
من یک دختر افغان هستم. دوستانم همه به مکتب می‌روند، اما من نمی‌توانم بروم. برادرم هر روز کفش‌هایش را می‌پوشد و به مکتب می‌رود، اما من در خانه می‌مانم. من هم آرزو دارم روزی معلم شوم.

سید طاها:
من یک پسر افغان هستم. من به مکتب می‌روم، اما نیمی از صنف‌های ما خالی است، زیرا دختران اجازه ندارند به مکتب بیایند. خواهرم از من باهوش‌تر است، اما او نمی‌تواند درس بخواند. من دوست دارم خواهرم در کنار من در صنف بنشیند. دختران نیز حق دارند آموزش ببینند. این عادلانه نیست که آنها فقط به خاطر دختر بودن از تحصیل محروم شوند.

مهدیه سجادی:
من نیز یک دختر افغان هستم. وقتی در صنف ششم بودم، به من گفتند که دیگر نمی‌توانم به مکتب بروم. کتاب‌هایم هنوز در کیفم مانده‌اند. آنها نمی‌توانند صدای ما را خاموش کنند. ما دختران افغانستان هستیم و می‌خواهیم درس بخوانیم.

به امید روزی که همه دختران افغانستان آزادانه به مکتب بروند.

#تحصیل_کار_آزادی
#آزادی_زنان_افغانستان
#StandWithAfghanWomen
#StopGenderApartheid
#HumanRights
#Herat

وضعیت کودکان محروم از تحصیل در افغانستان بسیار نگران‌کننده است. پس از بازگشت Taliban به قدرت در سال ۲۰۲۱، میلیون‌ها کودک با مشکلات جدی در دسترسی به آموزش روبه‌رو شده‌اند.

* بیش از ۱.۴ میلیون دختر از حق آموزش متوسطه و لیسه محروم شده‌اند.
* حدود ۳.۷ میلیون کودک در افغانستان از مکتب بازمانده‌اند که بخش بزرگی از آنان دختران هستند.
* فقر، بی‌جاشدگی، ازدواج‌های زودهنگام، کار کودکان و محدودیت‌های آموزشی از مهم‌ترین عوامل محرومیت از تحصیل به شمار می‌روند.
* در بسیاری از مناطق روستایی، کودکان حتی به مکاتب ابتدای�� نیز دسترسی کافی ندارند.
* سازمان‌های بین‌المللی هشدار داده‌اند که ادامه این وضعیت می‌تواند پیامدهای جبران‌ناپذیری برای آینده افغانستان داشته باشد.

UNICEF و UNESCO بارها اعلام کرده‌اند که محرومیت کودکان، به‌ویژه دختران، از آموزش باعث افزایش فقر، کاهش فرصت‌های شغلی و آسیب‌های اجتماعی در نسل‌های آینده خواهد شد.

[ائتلاف جنبش های اعتراضی زنان افغانستان @WomanProtesters]

جنبش زنان افغانستان برای عدالت و آزادی
در کنار زنان و دختران افغانستان باشیم.

[ائتلاف جنبش های اعتراضی زنان افغانستان @WomanProtesters]

چرا؟

چرا زن افغان باید از حضور در جاده‌های شهر خود بترسد؟

چرا مادری که برای انجام کارهای روزمره از خانه بیرون می‌شود، باید نگران بازنگشتن به خانه باشد؟

چرا دختران و زنانی که هیچ جرمی مرتکب نشده‌اند، از روی جاده‌ها جمع‌آوری و بازداشت می‌شوند؟

چرا زن بودن به یک جرم تبدیل شده است؟

امروز من فقط یک سؤال دارم؛ چرا؟

چرا حق نفس کشیدن در جامعه از زنان گرفته می‌شود؟ چرا آزادی، کرامت و امنیت زنان هر روز محدودتر می‌شود؟

زنان افغانستان مجرم نیستند. آنان انسان‌اند؛ با آرزوها، امیدها و حق زندگی آزادانه.

تا چه زمانی باید این «چرا»ها بی‌پاسخ بماند؟

[ائتلاف جنبش های اعتراضی زنان افغانستان @WomanProtesters]

بسم الله الرحمن الرحیم !

امروز جمعی از اعضای شبکه مشارکت سیاسی زنان افغانستان در شهر مشهد، در گردهم آمدند و در اعتراض به بازداشت‌های اخیر زنان و دختران توسط طالبان در شهر هرات و سایر ولایت‌های افغانستان، صدای اعتراض خود را بلند کردند .
اعضای این شبکه حمایت و همبستگی خود را با زنان و مردم هرات اعلام کرده و خواستار پایان فوری بازداشت‌های خودسرانه، خشونت و تمامی اشکال نقض حقوق زنان در افغانستان می‌باشد.

شبکه مشارکت سیاسی زنان افغانستان
مشهد، ایران
12 June 2026

#StandWithAfghanWomen
#JusticeForAfghanWomen
#StopArbitraryDetentions
#EndGenderApartheid
#HumanRights
#Herat
#AfghanWomen
#StopAbductionsInAfghanistan