تو کوچه و خیابون چند دقیقه وایمیستی آدمها رو نگاه میکنی گریهت میگیره از استیصال. کفشها و لباسها کهنه، گوشیها شکسته و چسبزده، میوههای پلاسیده تو کیسههای خرید، چهرههای خسته و شرمگین.
کاش وجود نحس اینا از این مملکت جوری بره که یادمون بره روزی اینقدر سیاه بوده همهچی.