اینکه شخصیت من خیلی شاید از اون تیپیکال «مرد» بودن و علایقش دور باشه همیشه برام آزار دهنده بوده
احتمالا در نهایت سرنوشت غم انگیزی مثل تورینگ خواهم داشت. البته بدون موفقیت چشم گیری
دلم میخواست آدمی مثبت نگر، با انگیزه و پر شور و شوق تری باشم. نه البته برای خودم صرفا برای اطرافیانم.
چون من عمیقا به آدمای دورم اهمیت میدم و وقت و انرژی میذارم. ولی اون اثر مثبتی که دلم میخواد رو ندارم.
دلم میخواست آدمی مثبت نگر، با انگیزه و پر شور و شوق تری باشم. نه البته برای خودم صرفا برای اطرافیانم.
چون من عمیقا به آدمای دورم اهمیت میدم و وقت و انرژی میذارم. ولی اون اثر مثبتی که دلم میخواد رو ندارم.
در سایه پدری که نمادِ صبوری و مقاومتِ محض بود، من فرزندی شدم که اندوهش را روی چهرهاش سنجاق میکند. کلام و سیمایم همواره رازهای درونم را فریاد زدهاند؛ چرا که وجودم به جای آموختنِ رسمِ مدارا و تدبیر از روزگار، تنها به نگاهی مغموم و جویای آرامش تن داده است.
همزمان که اینجارو خیلی دوست دارم چون هر از گاهی به آدمای حالبی برمیخورم و حتی دوست هایی از توییتر پیدا کردم؛
خیلی باید محتاط باشم و استفاده ازش رو کاهش بدم. ولی میتونم بگم هیچ سوشال اپی مثل توییتر با تموم کم و کاستی هاش برام محبوب نبوده.
میدونم باید ادامه داد و جا زدن راهش نیست.
امیدوارم ترکیبی ازین برنامه هایی که دارم به کار میبرم بالاخره جواب بده و این مسیر رو با موفقیت به انتها برسونم.
فعلا یک برنامه جایزه و دوپامین محور طراحی کردم تا شاید تمرکز مغزم رو به سمت چیزای دیگری معطوف کنه.
هر کی نباشه من پیشتم یوسف
یوسف بپذیر زندگی همینه. بپذیر توروخدا. این چرخه رو بپذیر. دنبال راه حل نباش.
در این مسئله زن ها خیلی راحت همه چیز رو به PMS و هورمون ربط میدن. کاش ذهنم همینطور یه جواب رو میپذیرفت و این دوره برام پیش بینی پذیر بود