Başarı çok tuhaf bir yanılsama. Tüm hayatını ona koşarak geçiriyorsun ama ulaştığında elinde kalan tek şey "Eee, sıradaki ne?" hissi oluyor. Kovalamaca bitince mutluluk değil, koca bir sessizlik kalıyor.
Sesini yükseltmek argümanı büyütmez, sadece çaresizliği görünür kılar. Gerçekten güçlü bir duruş; ne kadar haklı olursa olsun, zarafetini bir silah gibi soğukkanlılıkla koruyabilendir.
Bazen hiçbir kavga gürültü olmadan da biter yollar. Sadece adımlar seyrelir, sesler kısılır ve bir bakmışsın tamamen kopmuşsun.
Tek başıma yürürken anladım; bazı vedalar hiç söylenmiyor.
Boşluğuda dolmuyor...💔
(Betusume olsun bu twit)
Geleceğe bir şeyler yetiştirme telaşıyla yaşarken, içinde bulunduğumuz anı hep bir 'hazırlık aşaması' sanıyoruz. Oysa sahne çoktan açıldı ve oyun bitmek üzere.