Yash Gulumkar

🔺ѕняєє ѕαι єℓєναтαя'ѕ🔻

[Prafulla Wankhede 🇮🇳 @wankhedeprafull]

मनात द्वेष आणि मत्सर असला कि बाहेरच्या शत्रूची गरजच नसते.

या भावना आपली स्वतःची सद्सदविवेकबुद्धी संपवायला पुरे असतात.

[Prafulla Wankhede 🇮🇳 @wankhedeprafull]

खरं सुख म्हणजे…..

आईसोबत निवांत गप्पा…!

[Jony @jonybhai081000]

उसूलों पे जहाँ आँच आये टकराना ज़रूरी है
जो ज़िन्दा हों तो फिर ज़िन्दा नज़र आना ज़रूरी है

[Dear Son. @DearS_o_n]

You're a man,

1. Never pose with alcohol.

2. Dress well, no matter the occasion.

[Sanjay Raut @rautsanjay61]

कालः सर्वं विरोपयति ।"

अर्थात - "समय सब कुछ को बदल देता है ।"
सब कुछ ।

[शब्द माझा सखा...✨❤️ @mayuri0204]

वय वाढल्यावर एक गोष्ट नक्की समजली…

वाढती वय, वाढती जबाबदाऱ्या आणि वाढते अनुभव… आणि मग अचानक समजते की, आयुष्यात कितीही बुद्धी असली, कितीही मेहनत केली तरी, अत्यंत समस्या आणि अडचणींचे एकच साधन आहे – पैसा!
छोट्या छोट्या गोष्टीपासून मोठ्या निर्णयांपर्यंत, पैसा आयुष्याच्या प्रत्येक टप्प्यावर महत्वाचा असतो. घराचे कर्ज, मुलांचे शिक्षण, आजारी आजार, प्रवास, सुरक्षितता या सगळ्यात पैसा हेच मूळ आधार आहे.
पण याचा अर्थ असा नाही की पैसा सर्वकाही आहे. पैसा फक्त समस्या सोडवण्याचे साधन आहे, सुख, आनंद आणि समाधान मिळवण्याचे नाही. पण हे मान्य करावं लागेल की, पैसा नसल्यास अनेक गोष्टी अवघड होतात, काही वेळा अशक्यही!
आजच्या युगात, जिथे जगावं आणि जगायला हवं, तिथे पैसा हे एक महत्वाचं अस्त्र आहे, आणि त्याचा योग्य वापर समजणं गरजेचं आहे.
मेहनत, धैर्य आणि पैसा हे तीन गोष्टी एकत्र असतील, तर आयुष्याच्या अडचणींना आपण सहज मात करू शकतो...

[Prafulla Wankhede 🇮🇳 @wankhedeprafull]

‘श्रीमंती’ फक्त पैशात न मोजता आपल्या आजूबाजूला चांगली सकारात्मक योग्य सल्ला देणारी किती व कसे लोक आहेत यावर ठरते.

पैसा असो की माणसं शॉर्ट टर्म फायदा पाहू नये, कायम लक्षात ठेवायचं, लॉंग टर्म गुंतवणूक अधिक फायदेशीर ठरते.

[Vivek Panmand @VivekPanmand]

सर्वात आधी स्वतःला कमी समजणं बंद करून टाका.

फाईव्ह स्टार हॉटेल, मॉल, Cafe आणि माल्टिप्लेक्स अशा ठिकाणी जाऊन या.

सर्वात आधी आपल्याला भीती वाटेल, पण नंतर आत्मविश्वास वाढत जाईल.

स्वतःवर खर्च केलेले पैसे कधीही व्यर्थ जातं नाही.

आपण खूप पॉवरफुल असतो, कायम स्वतःला High Energy मध्ये ठेवा.

[Gabbar @Gabbar0099]

Villian in films
Hero in real life.

Prakash Raj the real life hero, actor with Spine 🔥

[Jituuu @Jitu_Likhit]

सकाळी सकाळी एका सिग्नल चौकात थांबलो असता, एका गाडीत हे भक्तिगीत ऐकलं.. अन् मूड एकदम फ्रेश झाला.. lyrics लक्षात ठेवून आपसूक युट्यूब कडे बोट वळले, आता रिपीट मोड मध्ये ऐकतोय..🤍✨

[Road To Success @_RoadToSuccess_]

Men, listen to this carefully...

[Rohan Magdum 🇮🇳 @RohanMagdum7]

दुसऱ्याचे परफेक्ट आयुष्य पाहून स्वतःच्या आयुष्यावर नाराज होणे, हा आजचा नवा रोग आहे.

इन्स्टाग्रामवरील हसरे चेहरे हे अनेकदा दुःखाचे मुखवटे असतात, हे समजून घ्या.

तुलनेच्या या चिखलात अडकू नका. तुमचे आयुष्य, तुमचे सुख आणि तुमचे यश हे कोणत्याही 'लाईक्स'च्या आकड्यावर अवलंबून नाही. या खोट्या स्पर्धेतून बाहेर पडा आणि स्वतःच्या समाधानाचा मार्ग शोधा.

#life #weareforyou365

[महाकाळ @Hemant_mahakal]

“स्वतः कर्तृत्व शून्य असणारी व्यक्ती इतरांवर टीका करण्यात वेळ घालवते.”

कर्तृत्व शून्य म्हणजे फक्त बेरोजगार किंवा निष्क्रिय व्यक्ती नाही.
कर्तृत्व शून्य म्हणजे,
जो विचार करतो, पण कृती करत नाही.
जो स्वप्ने बघतो, पण प्रयत्न टाळतो.
जो बोलण्यात हुशार, पण कृतीत गप्प.

असा माणूस बाहेरून शहाणा वाटतो, पण आतून रिकामा असतो.
आणि ती रिकामी जागा तो भरतो, इतरांवर टीका करून.

मानसशास्त्र सांगतं —
जेव्हा माणूस स्वतःबद्दल असंतुष्ट असतो, तेव्हा तो प्रोजेक्शन नावाची युक्ती वापरतो, म्हणजे, आपल्या दोषांचं प्रतिबिंब तो इतरांत पाहतो.

उदा. जर तो स्वतः आळशी असेल, तर तो म्हणेल, “लोक काही काम करत नाहीत.”
जर तो स्वतः असूयेने ग्रासलेला असेल, तर तो म्हणेल, “ते लोक फसवणुकन करून वर गेलेत.”

ह्यालाच बोलतात स्वतःच्या कर्म दरिद्रीपणचं संरक्षण.

तत्त्वज्ञान आपल्याला सांगतं — माणूस दोन मार्गांनी जगतो:
एक म्हणजे स्वतःचं रूपांतर करून, आणि दुसरा म्हणजे इतरांना दोष देऊन.
पहिला मार्ग प्रकाशाकडे नेतो, दुसरा अंधाराकडे.

संत तुकाराम म्हणतात —
“आपण दोष शोधावा, दुरावा नाही.”
म्हणजे, दुसऱ्यात दोष पाहण्याआधी, स्वतःत काय सुधारता येईल हे पाहा.

टीका करणारा माणूस इतरांच्या जीवनात दोष पाहतो, पण स्वतःच्या आत्म्यात डोकावत नाही.

जर आरशावर धूळ असेल, तर तू स्वतःला दोषी समजतोस की आरशाला? मग इतरांवर दोष ठेवण्यात काय अर्थ?

टीका ही एक सवय बनते आणि हळूहळू जीवनाची गुणवत्ता कमी होते.

ज्या घरात सतत दोष काढले जातात, त्या घरात प्रेम राहत नाही.
बायको पतीवर, पती मुलांवर, मुलं शिक्षकांवर — टीकेचा दुष्टचक्र चालू राहतो. आणि शेवटी सगळीकडे असंतोषाचं साम्राज्य उरतं.

ज्या मनात नेहमी दोष शोधण्याची सवय आहे, तिथे कल्पकतेला जागा नसते. कारण टीका माणसाला “काय चुकलं” या विचारात ठेवते, “यातून काय होऊ शकतं” या विचारापासून दूर नेते.

कोणत्याही समाजाची, संस्थेची किंवा व्यक्तीची प्रगती त्या वेळी थांबते, जेव्हा लोक काम करणाऱ्यांवर टीका करायला लागतात.

जगातल्या प्रत्येक महान व्यक्तिमत्वावर अनेक टीका झाल्या, पण त्या टिकांमध्ये गुरफटून न जाता त्यांनी त्यांच्या कर्मावर लक्ष दिलं...

प्रत्येक वेळी जेव्हा आपण एखाद्यावर टीका करतो, तेव्हा स्वतःला विचारा

“मी जे बोलतोय, त्यात माझा कोणता भाग दिसतोय?”

“हे चुकलं” म्हणण्याऐवजी, “हे कसं सुधारता येईल?” असा प्रश्न विचारा.
प्रश्न विचारणारा सुधारतो, दोष काढणारा अडकतो.

ज्याच्या आयुष्यात कृतज्ञता असते, तो माणूस टीका करत नाही.
कारण त्याला दिसतं — प्रत्येकात काहीतरी शिकण्यासारखं असतं.

टीकेने नव्हे, कृतीने फरक पडतो.
जगातले महान लोक बोलण्यात नाही, तर कामात महान ठरले.

आपल्याभोवतीही असे लोक असतात —
ज्यांनी शांतपणे काम करून दाखवलं, दिखावा केला नाही,
आणि दुसरे — जे सतत बोलले, पण कर्म शून्य.

आपण कोणत्या प्रकारचं व्हायचंय — हा प्रश्न आपण स्वतःला विचारला पाहिजे.

टीका करणं सोपं आहे, पण कृती करणं कठीण आहे.
परंतु इतिहासाने नेहमी कृती करणाऱ्यांनाच अमरत्व दिलं आहे.

लक्षात ठेवा —

इतरांचा प्रकाश विझवून आपले दीप तेजस्वी होत नाहीत.
दुसऱ्याला खाली खेचून आपण वर जात नाही.
आणि टीका करून कुणीही मोठं झालेलं नाही.

टीकेच्या सावलीत बसण्याऐवजी प्रयत्नांच्या उन्हात जळा.
जगाला टीकाकारांची गरज नाही — त्याला कर्तृत्ववानांची गरज आहे.

“जो स्वतःवर काम करतो, तो इतिहास लिहितो.
जो इतरांवर टीका करतो, तो फक्त एक फुटनोट बनून राहतो.”

टीका करणं वाईट नाहीय. रचनात्मक टीका समाजाला सुधारते. शिक्षक विद्यार्थी सुधारतात, संपादक लेखकाला मार्गदर्शन करतात, नेते धोरण सुधारतात.

पण सतत दुसऱ्यांवर टीका करणं, प्रत्येक गोष्टीत दोष शोधणं — ही अंतर्गत असुरक्षिततेची खूण आहे.

जेव्हा माणूस आतून स्वतःबद्दल असमाधानी असतो, तेव्हा तो आपला दुर्बलपणा झाकण्यासाठी बाहेरचे दोष दाखवतो.

“इतरांना लहान दाखवलं की मी मोठा दिसेन,” अशी त्याची चुकीची समजूत असते.

पण या प्रक्रियेत तो स्वतःलाच कमी करतो. प्रत्येक टीकेसोबत त्याची आत्मशक्ती थोडी थोडी झिजत जाते.

स्वतः उंच व्हायचं असेल, तर इतरांना खाली खेचू नका.

स्वतःचं तेज दाखवायचं असेल, तर दुसऱ्याची ज्योत विझवू नका.

जिंकायचं असेल, तर अहंकाराला हरवा — माणसांना नाही.

टीकेऐवजी कृती, निर्णयाऐवजी समजूत, आणि असंतोषाऐवजी आत्मज्ञान —
यातूनच खरा विकास घडतो.

कारण शेवटी —

“जो इतरांना उंचावतो, तो स्वतःही उंचावतो.”

[पाटील™ @patilji_speaks]

एकदा ही माहिती वाचाच

☑️महागडे व्हिटॅमिन, कॅल्शियम आणि हाडांची झिज करणाऱ्या गोळ्या खाऊन हाड ठिसूळ करण्यापेक्षा पूर्वजांनी सांगितलेल्या गोष्टी खाल्ल्या तर किती फायदा होईल याचा विचार जरूर करा आणि आजपासून पौष्टिक खाद्य सुरू करा.

☑️ गूळ + खोबरे = बुद्धीवर्धक
(म्हणून बाप्पाचा नैवेद्य)

☑️ गूळ + शेंगदाणे = शक्तिवर्धक
(म्हणूनच श्री हनुमानाचा नैवेद्य)

☑️ गूळ + फुटाणे = हिमोग्लोबींन वर्धक व रक्तशुद्धकारक
(म्हणून श्री बालाजीचा प्रसाद)

☑️ तीळ + गूळ = कॅल्शियम, मॅग्नेशियम,आयर्न + झिंक + सेलेनियम
(हृदयासाठी फायदेशीर आणि थंडीमध्ये शरीर गरम ठेवायला उपयोगी,)
(यातले सेलेनियम - कॅन्सर पेशींची वाढ रोखण्यास मदत करते)
म्हणून संक्रांतीला गूळ पोळी

☑️थंडीत बाजरीची तीळ लावलेली भाकरी - शरीरात ऊर्जा (उष्णता) निर्माण करण्यासाठी
डिंकाचे लाडु किंवा राजगिरा लाडू
गुळतूप पोळी, शेगदाणा चिक्की किंवा भिजवलेले हरभरे - ताकद मिळण्यासाठी

☑️ऊन्हाळ्यात नाचणीची अंबिल,ताक,मठ्ठा, लिंबु सरबत, आंबाडीचे व कोकम सरबत,सोलकडी इतर सरबते- शरीरात थंडावा निर्माण करुन दाह कमी करण्यासाठी

असे अनेक पदार्थ मिश्रणाचे केमिकल कंपोजिशन पाहिल्यास त्या शरीरासाठी फायदेशीर दिसतील...

आपल्याला फक्त सण साजरे करायला शिकवले जाते त्यामागचे सायन्स,त्याच वातावरणात तेच पदार्थ का खावेत? हे नाही शिकवले जात,

कारण पूर्वीची मुले आई वडिलांनी सांगितले म्हणून ऐकत. फार चिकित्सा करण्याच्या भानगडीत पडत नसत. आज तसे नाही. असंख्य प्रश्न विचारून भंडावून सोडतात.

आणखी एक कारण म्हणजे हे जर शिकवले तर bornvita कोण पिणार?

आपले पूर्वज, लढाऊ योद्धे तर bornvita, कॉम्प्लान पीत नव्हते ना? मग त्यांच्यात कमजोरी, ताकद कमी होती का?
अहो आपला एक मावळा ५० शत्रूंशी एकटा लढायचा...
कुठले व्हे - प्रोटीन, क्रिएटिन होते का तेव्हा?
शिवाय आपले पूर्वज एवढे हुशार होते, ज्यांनी अफाट शोध लावले, ते कुठले व्हिटॅमिन टॉनिक पीत होते?

आपले पूर्वज हे सर्व देशी पदार्थ, नियमित नक्कीच खात असतील, म्हणूनच आताच्या आपल्या पिढी पेक्षा त्यांच्यात ताकद जास्त होती... जास्त निरोगी होते आणि जास्त बुद्धिमान पण होते,

वयाच्या १८-१९ वर्षी वागभट्टांचे संपूर्ण आयुर्वेद,आर्यभट्ट यांचे संपूर्ण भूमिती बीजगणित ज्ञान, ज्ञानेश्वरी तेव्हाच्या लोकांनी...

कुठले टॉनिक पीत होते ते? स्वतःला प्रश्न विचारा, आणि शिवाय तेव्हा कुठलेही हानिकारक केमिकल मारलेले पण अन्न नसायचे, गाईचे दूध पण शुद्ध...

आपली संस्कृती हजारो वर्षांपासूनचं सायन्स मध्ये ऍडव्हान्स आहे.

म्हणूनच स्वदेशी खा, ताकद वाढवा, आपल्या संस्कृतीवर विश्वास ठेवा!

[Rohan Magdum 🇮🇳 @RohanMagdum7]

तुम्ही कुठे असाल याचा निर्णय तुमच्या सध्याच्या सवयी ठरवतात.

❌ आळस = अपयश
✅ मेहनत = यश

सवयी बदला, आयुष्य बदलेल.

#weareforyou365

[weareforyou365 @weareforyou365]

नमस्कार मित्रांनो...!

सध्या इंटरनेटवर भरपूर चांगले कोर्सेस मोफत उपलब्ध आहेत.

एकाध्या कोचिंग इन्स्टिट्यूटला 30/40 हजार रुपये फी देण्यापेक्षा या खालील कोर्सेसचा नक्की योग्य वापर करून घ्या.

Thread 🧵

[SHIVANI GOKHALE 🚩 @shivanigokhale]

#गुलाबीफ्रॉकवाली

२० मे २०२५ ची रात्र.
छत्रपती शिवाजी महाराज टर्मिनसच्या गजबजाटात फिक्कट गुलाबी फ्रॉक घातलेली एक छोटी मुलगी आपल्या आईच्या मांडीवरच झोपून गेली होती.
वडिलांच्या उपचारासाठी मुंबईत सोलापूरहून आलेली ती साधी माणसं.
थकवा जाणवत होता म्हणून क्षणभरासाठीच आईने डोळे मिटले,
पुन्हा डोळे उघडले तेव्हा मुलगी मांडीवर नव्हती.

नशिबाच्या चक्राचे फेरे सुरू झाले.
पुढचे सहा महिने या पोलीस ठाण्यातून त्या पोलीस ठाण्यात अश्रू पुसत फिरणे, प्रत्येक अनोळखी माणसाला रेल्वे डब्यात, झोपडपट्टीत, अनाथाश्रमात आपल्या लेकीचा, आरोहीचा फोटो दाखवत फीरणे हेच त्या पालकांचं प्राक्तन झालं.

त्याच वेळी वाराणसीत, हजार किलोमीटर लांब एक छोटीशी मुलगी स्वतःचं नवं नाव सगळ्यांना सांगत होती “काशी”. जूनमध्ये रेल्वे रुळांजवळ सापडलेली, रडत बसलेली. पायात चप्पल नाही, अंगावर भीतीचा थरार.
अनाथाश्रमाने तिला राहू दिल जेवायला दिला, नवं नाव दिलं.
कुठल्याही लहान लेकरासारखी ती सहज खळखळून हसायची.
पण रात्री कधी कधी ब्लँकेट घट्ट पकडून कुजबुजायची, “आई…”

मुंबईत पोलिसांनी केस बंद केली नाही. आरोहीचे पोस्टर्स छापले, लोकमान्य टिळक टर्मिनसपासून भुसावळ, ते वाराणसीपर्यंत प्रत्येक प्लॅटफॉर्मवर लावले. वर्तमानपत्रांत जाहिराती, लोकांच्या दारांवर जाहिराती. पत्रकारांना हाताशी घेतलं.

सहा महिने, आशा जिवंत ठेवण्यासाठीचा फार मोठा काळ असतो हा. काही अधिकारी तिचा फोटो स्वतःच्या शर्टच्या खिशात ठेवत असत, जणू त्यांची स्वतःचे लेक होती ती.

१३ नोव्हेंबर. वाराणसीतील एका स्थानिक पत्रकाराने हिचं पोस्टर पाहिलं. त्याला काहीतरी कुठेतरी धागा जुळतोय असं जाणवलं. त्याने ही मुलगी पाहिली होती,जी झोपेत मराठीत "आई" म्हणायची.
त्याने फोन फिरवला.

दुसऱ्या दिवशी, वाराणसीत एक मुंबई पोलीस निरीक्षक पोहोचला व त्याने लॅपटॉपसमोर बसून व्हिडिओ कॉल लावला. स्क्रीनवर एक छोटी मुलगी होती, त्याच गुलाबी रंगाच्या फ्रॉकमध्ये. पलिकडे मुंबईत उभ्या असलेल्या आईचं गुडघ्यातलं अवसानच गेलं, ती भावनातिरेकाने कोसळली. बाप मात्र एकच वाक्य पुन्हा पुन्हा म्हणत राहिला, “हीच माझी आरोही… माझं लेकरू…”

१४ नोव्हेंबर,#बालदिन. तिला विमानाने मुंबईत आणलं.

विमान उतरलं तेव्हा संपूर्ण मुंबई क्राईम ब्रांच तिच्या स्वागताला उभी होती. कोणी फुगे आणले होते, कोणी नवीन फ्रॉक- आकाशी निळ्या रंगाचा.
ती मुलगी बाहेर पडली आणि धावत सुटली, ज्या युनिफॉर्म पासून चोर- लुटारू लांब पळतात त्या युनिफॉर्मच्या दिशेने ही चिमुरडी धावली आणि समोरच्या पोलीस अधिकाऱ्याभोवती तिने हाताचे पाश गुंडाळले.
कठोर दिसणाऱ्या त्या अधिकाऱ्याच्या डोळ्यांत पाणी दाटलं. त्याने तिला उचललं आणि तिच्या आई-वडिलांकडे सोपवलं.
सहा महिन्यांचा अंधार एका मिठीत विरघळला.

आरोही आता घरी आहे.
अपहरण करणारा अजून सापडायचा आहे. मुंबई क्राईम ब्रांच त्याला शोधेलच.

अशा कितीतरी प्रकारच्या केसेस पोलीस आजवर हाताळत आलेत पण कधीकधी अंगावरची वर्दी त्यांची अशी परीक्षा पण घेते बरं का ‼️

🙏
#MumbaiPolice

--शिवानी गोखले
सौ. Instagram

[महाकाळ @Hemant_mahakal]

रान कवी श्री तुकाराम धांडे यांची भावाभावांच्या प्रेमाची आणि प्रॉपर्टीच्या वाटणीवरील कविता...

ऐकता-ऐकता डोळ्यात टचकन पाणी आलं राव...!!!

“प्रॉपर्टीची वाटणी – एक दुःखदायक प्रसंग”

आपल्या आयुष्यात काही प्रसंग असे असतात की जरी ते कागदावर आकड्यांनी लिहिलेले असले, तरी त्यांच्या मागे वाहणारे अश्रू मात्र नातेवाईकांच्या डोळ्यांतून गळतात. प्रॉपर्टीची वाटणी… ऐकायला साधं वाटतं, पण हा विषय जिथे जिथे येतो, तिथे तिथे घरांचं सुख तुटतं, मनांचे दरवाजे बंद होतात, आणि रक्ताच्या नात्यांतही थंडी शिरते.

प्रॉपर्टीचं मूल्य जरी कागदावर असते… पण नात्याचं मूल्य मनात असते...

घर, जमीन, बँक अकाऊंट… हे सर्व दिसतं. पण आई-बाबांचे आशीर्वाद, भावंडांचे प्रेम, एकत्र जेवण, एकत्र वाढलेली बालपणाची वर्षं—यांची कुठे वाटणी करता येत नाही.
पण आश्चर्य म्हणजे लोक कागदावरची मालमत्ता जपायला जातात, आणि अमूल्य नाती विसरून बसतात.

आई-वडील जगात असताना प्रॉपर्टीची दु:खी सावली घरावर पडणे हे खूप वाईट.

अनेक घरांत मी पाहिलंय—आई-वडील वृद्ध झाले की मुलांच्या नजरा त्यांच्यापेक्षा प्रॉपर्टीकडे जास्त जातात.
“ही जागा कोणाची?”
“ही खोली मला हवी!”
“पुढे काय होणार?”

वृद्ध आई-वडील मात्र शांतपणे बघत बसतात. तो त्यांच्या आयुष्यातील सगळ्यात मोठा दु:खदायक क्षण.
त्यांना वाटतं—“ज्या मुलांसाठी आयुष्यभर आम्ही काबाडकष्ट केलं, ते आज आमच्या अस्तित्वापेक्षा आमच्या प्रॉपर्टीकडे बघत आहेत.”

जे मिळालं ते वाटून घेताना जी माणसं तुटतात, ती नंतर कधीच जोडली जात नाहीत

भांडणांनी, कोर्टाचे केसांनी, कटु शब्दांनी नाती इतकी तुटतात की नंतर ती भावंडे एका घरात राहिली, तरी एकमेकांशी बोलत नाहीत.
त्या दिवशी फक्त मालमत्ता नाही विभागली जात… त्या दिवशी घराची माणसंही विभागली जातात.

खरी प्रॉपर्टी ही चार गोष्टींची असते

१) पालकांनी दिलेलं संस्कारांचं घर
२) भावंडांचं प्रेम
३) एकत्र कष्ट केलेलं कुटुंब
४) परस्परांवरची ममता

हे जपलं तर कोणत्याही कागदावरच्या प्रॉपर्टीची गरज भासत नाही. पण हे हरवलं की कोणतीही मालमत्ता आयुष्यात आनंद देत नाही.

कारण, स्वार्थाचा क्षण येतो, तेव्हा नात्यांची वर्षानुवर्षे साठवलेली उब निघून जाते

जेव्हा प्रॉपर्टीच्या वाटणीवर भांडण होतं, तेव्हा खरा प्रश्न “काय हक्काचा आहे?” हा नसतो.
खरा प्रश्न असतो—
“या हक्कासाठी मी किती खोलवर माझ्या नात्यांवर वार करायला तयार आहे?”

अनेकदा लोक जिंकतात—केस जिंकतात, जमीन जिंकतात, घर जिंकतात… पण हरतात काय?
नाती!
मन:शांती!
प्रेम!
आणि घरातील खळखळून हसणारी हवा कायमची हरवते.

कागदावर दोन सही केल्या म्हणजे दोन हृदयालाही फाटे पडतात.
कोणीही आनंदाने वाटणी करत नाही,
काहींना भीती असते…
काहींना असुरक्षितता…
काहींना “न्याय” वाटतो…
काहींना “हक्क” वाटतो…
पण शेवटी मनात फक्त रिकामेपणा राहतो.

प्रॉपर्टी आयुष्यभर टिकत नाही.
माणसंही कायमचं राहत नाहीत.

पण एक गोष्ट कायम राहते—
आपण माणसांशी कसं वागलो.

म्हणून वाटणी करा, पण मन तुटू देऊ नका.
कागदाचे भाग करा, पण नात्यांचे नाही.
आणि लक्षात ठेवा,
जमीन वाढत नाही, पण प्रेम वाढवता येतं.
प्रॉपर्टी संपते, पण नात्यांची माणुसकी कधी संपत नाही...!!!!

[VrushaliRautPhD डॉ वृषाली रामदास राऊत @DrVrushaliRaut]

#मराठी #मानसिक #महाराष्ट्र #म

[Ankush..🌞 @Ankushmg15]

खोटेपणा नाही पहिजे आयुष्यात..पाप केल तरी म्हणाव हा मी केल पाप..द्या शिक्षा..या जगण्यात बाकी काही वाटल तरी चालेल..पण लाज वाटता कामा नये..❤️

#जगण्याची_लाज..✨🔥