Geri sayım başladı! ⏳🥊
Türk boksunun ağır sıkletteki yenilgisiz yıldızı Umut Camkıran, kariyerinin en önemli sınavlarından biri için ringe çıkmaya hazırlanıyor.
Karşı köşede ise uluslararası arenada adından başarıyla söz ettiren Mourad Aliev ile kıran kırana bir mücadele olacak
@ismailer_ Eeeeee, çocukların sucu ne? Herseyi birbirine karıştıriyorsunuz uzun suredir. Birileri suc isliyorsa cezasini bireysel verirsin. Oh oldu denecek bir durum yok. Ama toplum olmaktan çıktık uzun sure önce. Herkes birbirine saldırıyor.
27 yıldır çalıştığım Bilgi Üniversitesinin kapısından geçmemiş insanların Bilginin ne olup olmadığına dair "uzman görüşlerini" ibretle okuyorum. Hayır itiraz etsem, "araştırmanızı öneririm" diyecekler.
Şebnem Ferah’a verilen reaksiyonu sadece ‘müzik zevki’ sanıyorsanız mevzuyu kaçırıyorsunuz.
İnsanlar sadece bir rock sanatçısına bilet almıyor. Kendi gençliğine, kaybettiği ülkeye, artık var olmayan bir atmosfere dokunmaya çalışıyor.
Bir dönem üniversite şenlikleri vardı bu ülkede. Gerçekten vardı. Öğrenci dediğin şey AVM’de story çekip kahve zincirinde oturan bir müşteri profili değildi sadece. Çimlerde saatlerce oturulurdu. Vega çıkardı. Şebnem Ferah çıkardı. Mor ve Ötesi çıkardı. İnsanlar birbirine benzemeden aynı yerde durabiliyordu.
Ve en önemlisi, herkes bu kadar öfkeli değildi.
Şimdi daha çok Z kuşağı, ‘Şebnem kim ya’, ‘vasat rockstar’ falan yazıyor. Yazabilir. Zevk meselesi. Kimse herkes aynı şeyi sevsin demiyor zaten. Ama bazı yorumlarda korkunç bir tarih yoksunluğu var. İnsan kendi yaşamadığı dönemin duygusunu küçümsememeli. Çünkü bazen cehalet, fikir sahibi olmak değil; bağlamdan habersiz özgüven oluyor.
Arkadaşlar, muhtemelen çoğunuz müziğe Spotify algoritmasıyla doğdunuz. Biz bir şarkının klibini görmek için saatlerce power, mtv falan açık bekliyorduk. Siz her şeye sınırsız erişimle büyüdünüz ama hiçbir şeye tam bağlanamadan büyüdünüz. Aradaki fark bu.
Bir de şu var. O dönem insanlar birbirini sürekli politik kimlik etiketiyle tartmıyordu. Şimdi bir sanatçının söylediği bir selam, ettiği bir cümle yüzünden komple insan silmeye çalışılıyor. Herkes birbirine savcı gibi davranıyor. Sürekli bir linç mahkemesi kuruluyor. Bu konuda bile ve bu çok yoruuc maalesef:)
Bu yüzden Şebnem Ferah’a olan ilgi sadece nostalji değil. İnsanların ‘normal’ hissedebildiği son dönemlerden birine duyduğu özlem. Tıpkıı Çilekeş'de olduğu gibi. Ama tabi ki ve tabi ki Şebnem'in sesini, müziğini, performansını, hep bi ağızdan o şarkıları söylemeyi özledik. Mevzuyu basitleştirmeyim :)
Ama kötü haber de şu ki, bazı şeyler geri gelmiyor. Mesele sadece bir konser hiçbir zaman değil. Ülkenin ruh hali değişti. Kampüs kültürü gitti. Ucuz konserler gitti. Bir arada yaşama refleksi gitti. Genç olmanın o hafif yanı gitti.
Şimdi geriye dönüp bunu anlatınca bazı insanların anlamaması çok normal. Çünkü insan hiç yaşamadığı bir kaybın yasını tutamaz. 🥲
Dün gece de uzun uzun yazdım, bu olayın sokaktaki hırt sorunuyla, minguzzi olayıyla, maneviyatla, andımızla falan hiçbir alakası yok. Dizilerle falan da bi alakası yok, katillerin tiplerine, tarzlarına, yaşantılarına bi bakın; maraştaki katil çocuk, size sıfır birdeki, çukurdaki tipleri mi hatırlatıyor, yoksa sur cinayetindeki katil semih çeliki mi hatırlatıyor? Bu olay, eskişehirde (dün bursa diye hatırlayıp bursa yazmışım) canlı yayın açıp bıçakla çay ocağındaki yaşlılara saldıran gençle, istanbulda surlarda ayşenur ve ikbali öldürüp intihar eden gençle aynı yerden kaynaklanıyor. Surlardaki olayı en basit yerden “kadın cinayeti” olarak ele alıp geçiştirdiniz, bu olayı da yine en basit yerden “eğitimde şiddet” olarak görüp geçiştiriyosunuz. Kimse olayın gerçek kaynağını konuşmuyor, herkes ya bu olayı ezberden biyere bağlama derdinde, ya da “bu olayı düşman olduğum yere nerden fatura ederim” derdinde. Okuldaki çocukların bile can güvenliğinin kalmadığı bi ortamda, ölen çocuklar bile kimsenin umrunda bile değil.
We killed all their leadership, we’re negotiating, not sure with who, maybe the right people maybe the wrong people maybe nobody at all, but talks are going great, total control, very strong position, complete dominance, and whoever’s left - if anyone’s left - better open the strait immediately or we’re blowing up power plants and bridges while negotiations continue with people who may or may not exist.
Truly historic diplomacy