Halam bugün ilk defa kardeşimi aramış, babaannem aratmış daha doğrusu. “Ne yaptınız iki kardeş birbirinize sahip çıkıyor musunuz, başka kimseniz kalmadı ya “ demiş. Babamın bir tanecik ablası.. ne halalık ama. Çok garipsin hayat.
Annem yaptığı hiçbir şeyin tarifini vermezdi. Boşver, sen ne zaman istersen ben sana yaparım derdi. Ne kadar yoğurt koydun? diye sorardım. “Göz kararı.” derdi. “Ne kadar yağ koydun? derdim. “Koydum öyle.” derdi. Her yapışında ne yakalarsam yazardım tarifleri alabilmek için..
Hani baba evine gidince kendini “ait “ hissedersin ya hep. Orada seni koşulsuz şartsız seven, bekleyen birileri vardır. O alanın dışına çıkmak istemezsin.
Bu hissi dünyanın öbür ucuna da gitsen karşılayan bir yer yok.
Dün evinin salon kapısı kırılmıştı bir arkadaşımın . Bugün yolda birdenbire babası ile karşılaştık. Şehir merkezinden ilçeye gelmiş 50 dakikalık mesafe. Babası arkadaşıma seni çok seviyorum demese de olur değil mi ☺️
Çocukken yazları gittiğim camiye gittim yıllar sonra ilk kez. Bu süslemeleri görünce zaman durmuş gibi oldu bir süre. Ezber dualarım, okuduğum Kur’anlar, gülüşmeler, tenefüsler.. bir sürü güzel şey.