沢田家康

KHR TH/EN RP

[沢田家康 @ZenshaSora]

As the petal falls it reflect.
As the storm rushes through, it still.
As the wind flow, it weaver.
As the nights came by, its burn away thyself so brightly.
Just to bid a smile and farewell.

> Interpretation of Giotto in his retirement, living in Japan as Sawada Ieyasu.

[Lampow @Lampow_1st]

“ ฉันก็ออกมาแล้วนี่..ทำตัวเหมือนจีชะมัดเลยอ่ะนะ💢”

อีกครั้งที่ดาวสีม่วงสร้างความหงุดหงิดให้ เขาพึ่งจะปรากฏกายเมื่อวานแท้ๆ ยังจะโผล่มาตามให้เสียเวลาพักผ่อนเสียอีก

ทำไมเจ้าดาวม่วงนี่ถึงไม่ไปจากเขาเสียทีนะ

[Ginge Jbeyu @Yukinako9]

โฮ อ่านแล้วอยากโอ๋เลย สิ่งที่ผ่านไปแล้วมันแก้ไขไม่ได้ แม้จะเป็นฝันที่ตามหลอกหลอนให้ต้องรู้สึกผิดและสงสัยอยู่ตลอดแต่ก็อยากให้ปล่อยวาง ตอนนี้ผ่านมาแล้ว มาถึงตรงนีเได้เก่งมากแล้ว โอ๋ๆนะคะ🤲🫶

[沢田家康 @ZenshaSora]

บนเสื่อทาทามิเหงื่อกาฬเขาหลั่งริน พร้อมกับข้อสงสัยเช่นเดิมที่ดำเนินไป

[沢田家康 @ZenshaSora]

ยามที่ไร้ซึ่งภาระหน้าที่ที่ต้องแบกรับ เขาก็มักจะเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว และตอนที่ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แสงสว่างจากนอกหน้าต่างก็เหลือเพียงความมืดสลัวไปแล้ว เขานอนนิ่งไม่ไหวติงไปกับสีหน้าอ่อนล้า

อิเอยาสึเพิ่งตื่น ตื��นจากความฝันที่ยาวนาน

[沢田家康 @ZenshaSora]

คำกรีดร้อง กล่าวโทษจากสายหมอก กับสายตาสมเพชจากเซคคันโดที่ขึ้นครองตำแหน่งแทน ยังติดตรึง

อิเอยาสึไม่รู้ว่ามันผิดพลาดตรงไหน และ��ำไม

เขารู้ว่าตัวเองทำมันดีที่สุดแล้ว แต่ก็อดไม่ได้ที่จะต้้งคำถาม ว่าทุกอย่างเป็นเพราะตัวเขาเองใช่หรือไม่…

[Simon Cozzato @f1rstSimon]

"ชิม่อนริงก็ดูดีมีมูลค่าน่าจับจองนะ"

พูดลอยๆ เท่านั้น ไม่ได้จะเสนอ��อเดียขายสินค้าให้ฝ่ายใดจริงๆ

[Lampow @Lampow_1st]

เรือนผมสีใบหญ้ากระเซิงไม่เป็นทรงกับใบหน้าถมึงทึงแสดงความไม่พอใจต่อดาวสีม่วงที่รบกวนเวลาพักผ่อนอันแสนสงบ แต่กลับทำอะไรไม่ได้นอกจากปรากฎกายออกมาสู่สาธารณะเพื่อขับไล่ดาวนั้นออกไป…วุ่นวายจริงเชียว

“💢”

[Lampow @Lampow_1st]

เหมือนจะเข้ามาเห็นบทสนทนาต่างๆผ่านตา
หลานไม่รัก? พาลเอาเจ้าตัวนึกถึงผู้สืบทอดของตนที่เป็นเพียงแค่ลูกวัวน้ำมูกย้อย

"...ฉันก็อยากมีผู้สืบทอดที่เป็นคนปก��ิเหมือนกันหน่ะนะ"

ว่าพลางถอนหายใจออกมา

[𝑮 @TempestaPrimo_G]

หลานรัก หลานไม่รัก.. อะไรอีกล่ะนั่น

แต่วายุรุ่นแรกอย่างเขาไม่มีอะไรพรรค์นั้นอยู่แล้ว จะมีก็แต่ผู้สืบทอดอย่างเจ้าเด็กใจร้อนนั่น

"ป่านนี้จะทำหน้าที่มือขวาได้เรื่องแล้วหรือเปล่าเหอะ"

[Simon Cozzato @f1rstSimon]

ชี้แจงจากผู้ดูแลชิม่อน โคซาท

[𝑮 @TempestaPrimo_G]

"ฉันสปอยล์พรีโม่ตรงไหน"

[沢田家康 @ZenshaSora]

อาจ���ป็นความแตกต่างของภาษาที่ทำให้หูเขาได้ยินคำร้องของเจ้าเหมียวแปลกไป หรือเป็นความพิเศษของคุโระเองที่ทำให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้

จีอ็อตโต้ย่อตัวลง ลูบหัวทุยๆที่ไซ้เข้ามา

“อืม มะแอ๊ะ”

แล้ววางอาหารในมือลงให้มัน

[沢田家康 @ZenshaSora]

แมวดำตัวนั้นยังคงรู้งานและรอเขาอยู่ที่เดิม มันนั่งนิ่งสงบ ปล่อยให้แสงแดดยามเช้าอาบขนจนขึ้นเงาประกาย จนอิเอยาสึอดไม่ได้ที่จะขยับยิ้มออกมาบางๆออกมา

“คุโระ”

[沢田家康 @ZenshaSora]

เขาขานเรียกชื่อมัน แล้วเจ้าตัวดีก็หันขวับกลับมา ดวงตาสีเขียวอมเหลืองทอดแววเปลี่ยนไป มันเยื้องย่างเข้ามา เอาตัวถูไถเข้ากับขาเขาอย่างออดอ้อน พรางส่งเสียงครางครืด

‘มะแอ๊ะ’

[沢田家康 @ZenshaSora]

“ขอบใจ โคซาร์ท”

นายเป็นเพื่อนที่ดีเสมอ

เขาขยับยิ้มบางตอบรับ

[Simon Cozzato @f1rstSimon]

ไม่ผิดคาดนักกับคำตอบของเพื่อนสนิท

"คงต้องใช้เวลาเท่านั้นล่ะนะ"

เหมือนที่ตัวเขาเองก็ใช้กาลเวลาเป็นเครื่องเยียวยาคราวที่ต้องหลบซ่อนจากโลกทั้ง���บ คงจะดีกว่าหน่อยที่ตัวเขาสามารถพาแฟมิลี่ที่เหลือน้อยนิดมาอยู่ด้วยได้

"เอาเป็นว่าฉันอยู่ใกล้ๆนี้เอง หวังว่าคงช่วยให้นายเหงาน้อยลงหน่อยนะ"

[沢田家康 @ZenshaSora]

“แต่ว่า มันก็คงค่อยๆดีขึ้นไปเองนั่นล่ะ…”

กับกาลเวลา ที่นะเยียวยาทุกสิ่ง

[沢田家康 @ZenshaSora]

เขาเบือนสายตาจากคู่สนทนาไปยังภาพทิวทัศน์รอบข้าง ก่อนจะลอบถอนหายใจออกมาน้อยๆ

“ไม่เลย พูดตรงๆว่าไม่ชินเลยสักนิด”

ทั้งชีวิตสบายๆ ความเครียดที่ถูกปลดแอก อิเอยาสึไ���่อาจปฏิเสธได้ว่าเขารู้สึกเหมือนอะไรขาดหายไป

และหนึ่งในนั้นก็คงเป็นเสียงบทสนทนาเจื้อยแจ้วของเหล่าผู้พิทักษ์ด้วยกันเอง

[Simon Cozzato @f1rstSimon]

"ฉันน่ะสบายดี"

หากเทียบกับช่วงเวลาลำบากก่อนหน้านี้ ช่วงเวลาที่เกาะชิม่อนที่แม้จะต้องปรับตัวและสร้างบ���านหลังใหม่ กลับทำให้รู้สึกสบายกว่ากันมาก

อาจเป็นที่สบายใจก็เป็นได้

"ว่าแต่นายเถอะ ปรับตัวได้หรือยัง"