Krzysztof_Zmyśliński @Zmyslinski_K - Twitter Profile

Startowali w deszczu, ale większą część trasy przelecieli bez chmur. W Malindi żar był taki sam, jak wtedy, gdy przyleciał po raz pierwszy. Nie był zależny od bagażu, więc poszedł prosto do wyjścia. Medici czekał – tak jak się umówili. Stał w podcieniach głównego budynku, dobrze chroniony przed słońcem. Chyba nie czekał długo. Gdy Marcin do niego podszedł, klepnął go w ramię i przepuścił przodem w stronę samochodu. – Do kiedy masz opłacony hotel? – Do dzisiaj. W piątek nie byłem pewien, czy zostanę dłużej. Medici uśmiechnął się. – Nie przedłużaj. Jeśli nie masz nic przeciwko temu, zapraszam cię do siebie. Oferuję ci gościnę. Marcin spojrzał na niego zaskoczony. Nie był na to przygotowany. Właściwie w ogóle nie był przygotowany na tyle życzliwości. Ale przez głowę przemknęło mu wszystko – że propozycja Sergieja jest niestosowna, niezgodna z zasadami, może nawet niepolityczna. A w kontekście jego instrukcji – jest… dziwna. Jeśli odbył się w nim wewnętrzny dialog, trwał bardzo krótko. – Tak, bardzo chętnie. Kiedy dochodzili do samochodu, kątem oka dostrzegł, że Sergiej ewidentnie uśmiecha się sam do siebie. – No to witaj w Malindi – otworzył mu drzwi Toyoty. Na główną wyjechali w milczeniu. Szyby były opuszczone. Marcin rozglądał się z uczuciem jakiejś dziwnej lekkości. Niosły go myśli, klekotanie równo pracującego diesla i odgłosy zajętego sobą miasta. Wjechali na parking hotelowy. Marcin poszedł od razu do swojego pokoju – spieszyło mu się. Nie chciał trafić na Dawida, poza tym tego dnia wszystko w Silver wydawało mu się nie na miejscu. Medici został na dole. Jak tylko zobaczył Marcina zbiegającego po schodach do recepcji – zaczął dowcipkować, – Nie wiedziałem, że ci się tutaj aż tak bardzo nie spodobało! Marcin wzruszył ramionami. Po wyjeździe z hotelu skręcili w lewo, zaraz przy stacji benzynowej. Potem minęli supermarket Seven-To-Seven i Stars & Garters. – Możesz się zatrzymać? – zapytał Marcin, kładąc dłoń na ramieniu Mediciego. Pokazał palcem stragan po drugiej stronie drogi. Medici zjechał z drogi i zaparkował za niskim murem, o który był oparty stragan – Muszę kupić coś na głowę – wyjaśnił Marcin. – W bejsbolówce nie będę tutaj chodził. Medici skinął głową z aprobatą. – Chyba, że w Malindi są lepsze miejsca na zakupy? – Marcin wysiadł i zatrzasnął za sobą drzwi. Medici również wysiadł i oparł dłonie na masce. – Są, oczywiście, że są. Ale jeśli chcesz kapelusz – po prostu go kup. Podeszli do straganu, którym zarządzał drobny mężczyzna w nieokreślonym wieku. Prócz niego na straganie była kobieta – dwa razy od niego większa. Gdy sprzedawca się zorientował, że zmierzają w jego stronę, wyskoczył im naprzeciw. Zaczął sprzedawać, zanim jeszcze powiedzieli, czego chcą. Medici stanął w pewnej odległości, blisko skraju drogi, zostawiając Marcina sam na sam ze sprzedawcą. Kapeluszy było bez liku i Marcin się wahał. Podobała mu się słomkowa fedora Sergieja – biała, z szerokim rondem. Podobne wisiały na wyciągnięcie ręki. Sprzedawca podał mu jeden z nich. Marcin założył kapelusz i obrócił się w stronę Sergieja. Ten skinął z aprobatą, choć w kąciku jego ust czaił się już uśmieszek. Marcin przymierzył jeszcze kilka innych, aż w końcu dostrzegł coś odmiennego – kapelusz niechlujny, nieco przerysowany, jak żywcem wyjęty z wyobrażeń o safari. Wziął go do ręki: gruby, mocny brezent, rondo przeszywane. – I jak? Medici pokręcił przecząco głową. – Postarza cię. Jest za ciężki. – Ale nie jest Made in China! – zaśmiał się Marcin. Cena też nie była chińska. Nie znał pola do negocjacji, ale chciał zapłacić najwyżej połowę ceny. Sprzedawca chciał wszystko, co Marcin mógł mu dać. Targ zamienił się w teatr zawodu i rozpaczy. Medici, rozbawiony, przyglądał się tej scenie. Im bardziej Marcina „nie było stać”, tym bardziej chciał go kupić. – Elfu mbili! – usłyszał nagle z drugiej strony straganu. Spojrzał na sprzedawcę, a potem na kobietę, którą wcześniej wziął za klientkę. Stała obok i dotąd się nie odzywała. – Dwa tysiące szylingów – powtórzył po angielsku handlarz i podał mu kapelusz. Marcin zerknął na Mediciego, ale on nie powiedział ani słowa i nie wykonał żadnego gestu. Sięgnął do nerki przy pasie i wysupłał dwa banknoty. – Dwa tysiące szylingów – powtórzył i interes był ubity. Założył kapelusz i z niepewną miną podszedł do Mediciego. – Może być? – Jest okropny. Nadal nie wyglądasz jak Włoch, ale Bóg może ci to kiedyś wybaczy. Śmiejąc się, wrócili do samochodu. Ungama — fragment ➡️ https://t.co/HLYe9o1JWL