هنوز نتونستم درک کنم چرا تو طبقه ی اجتماعی و شغلی ما علوم پزشکی ها و وکلا، چرا یه سری قدیمی ها (و اکثرا هم کسایی تو حکومت بودن ) رقابت و حساسیت و حتی حسودی عجیبی به همکار های جوونشون دارن!
دلم میخواد به بعضی هاشون بگم بیخیال شو دوره ی شغلی و جوری که شما توش موفق شده بودی گذشت:)
من عادت ندارم نسخه بپیچم برای کسی ولی از دخترایی که جز دوستپسرشون هیچ دوستی ندارن، وکل شخصیتشون تو رابطشون خلاصه میشه،مثل اسب فرار کنید؛ یک دلیلی داره که هیچ دختری دوروبرشون نمونده.
جز اون عموما پسر این خانواده ها انقدر لوس بار میان که با اولین نشدن زندگی شون فرو میشکنن و اصولا توانایی جمع و جور کردن خودشون رو ندارن!
چون همه چیز طبق روال تربیتی شون بر وفق مراد بوده و بوووم… زندگی یه جا بهشون می فهمونه همیشه همه چیزشون با پول بابا اوکی نمیشه!!:))
در این مبحث صرفا پول مطرح نیست، سطح مسولیت پذیری و پختگی میاد وسط!
پسری که عرضه داره، کار میکنه هزاران بار مسولیت پذیرتر از پسریه که انقدر از اول توسط پدرش همه جوره ساپورت شده که آماده ی رابطه، زندگی و هیچی نیست چون همیشه هر چی خواسته براش بوده که حتی توانایی نه نشنیدن نداره!
جنگ و بمب افکن بالا سر کشوره
واکنش دفاعی منو آیناز ام اینه که داریم به قرارای ادایی مون می رسیم و پیلاتس و ماساژ و اسپا مون رو با شدت بیشتری میریم:))
واقعا استایل زندگیامون به محل زیست مون نمیخوره 😭😭💔