é demais pra mim ver o haydar ali pensando em outra mulher debaixo do teto da sultan onde ele come e dorme de graça pq esse cão msm não trabalha e ainda por cima tá metendo na minha princesa CHEGA DISSO #Yeraltı
um sonho distante era a melek se apaixonando pelo pasha e levando um toco no cu só pra eu ver o haydar vendo como é bom brincar com os sentimentos alheios #Yeraltı
Devrim Özkan: "Ceylan her ne kadar kalabalık içinde görünse de çok yalnız bir kadın. Annesi, babası, kardeşi yok. Aşık olduğu adamı kurtarabilmek için bir evlilik yapıyor ve hayatını aşık olmadığı bir adamın yanında yaşamak zorunda kalıyor. Ne yapsa kurtulamıyor bu hayattan; çünkü evlendiği adamın nasıl biri olduğunu en iyi o biliyor. Yaşayan bir ölü aslında Ceylan. Uğruna hayatını feda ettiği adamın bambaşka bir insan olarak evinin içine gelmesiyle büyük bir karmaşanın içinde buluyor kendisini. 'Tek ailem' dediği adamı 'Ailem değil' dediği kocasının emrine girmiş biri olarak gördüğünde, bütün hayatını ne için feda ettiğini sorguluyor ama aşkından bir türlü vazgeçemiyor. Aynalara ağlıyor, kendine sarılıyor. Çünkü çok yalnız. Ceylan, bir oyuncu olarak benim reflekslerimi çok geliştiren bir karakter. Karakteri kurduğumu düşünürken öyle bir şey yapıyor ki bir anda bambaşka bir yol bulmam gerekiyor oynamak için. Daha önce hiç böyle bir şeyi tecrübe etmemiştim. Bu anlamda çok geliştirdi beni."
Ceylan’ı tanımlarken "Yaşayan bir ölü aslında" ifadesini kullanıyor. Dramatik açıdan bir karakter için bulunmaz bir hint kumaşı aslında bu tanım. Hayatını başkası için feda etmiş ve köşeye sıkışmış bir kadın figürü, doğru işlendiğinde izleyiciyi ekran başına kilitleyecek bir psikolojik derinlik sunar. Ama maalesef senaryo bu "yaşayan ölü" halini beslemek yerine karakteri sürekli aynı kısır döngünün içine hapsediyor. Ceylan, yaşadığı bu tükenmişliği bir çıkış yoluna dönüştüremiyor; tersine, her defasında aynı çaresizlik hissini yeniden yaşatan tekdüze bir girdabın içinde dönüp duruyor.
Ceylan gibi yalnızlığa mahkûm edilmiş bir kadının, istihbaratın karanlık oyunlarında basit bir piyon olmaktan sıyrılıp kendi kaderini eline alan stratejik bir akıl üretmesi şarttı. Fakat ne yazık ki bu potansiyel, hikayenin arka planında silinip gidiyor. Haydar Ali ile paylaştıkları zorunlu ortaklık ve geçmişin getirdiği ağırlık, senaryoda çok daha keskin hatlarla işlenebilirdi. Ama bu dinamik, derinlikli bir çatışma alanı açmak yerine geçiştirildiği için karakterlerin temel motivasyonları da havada kalıyor.
Açıklamasındaki en önemli kısım ise "Karakteri kurduğumu düşünürken öyle bir şey yapıyor ki bir anda bambaşka bir yol bulmam gerekiyor oynamak için" cümlesi. Anladığım kadarıyla 2. sezon başından bu yana bizim de fark ettiğimiz karakterdeki o dengesizliğin ve gelgitlerin farkında. Karakterinin mantık silsilesinde kopukluklar yaşadığında veya yaptığı hamlelere inanmakta güçlük çektiğinde sahneleri o anki savrukluğa uydurmak için doğaçlama bir refleks geliştirdiğini düşünüyorum. Bahsettiği "bambaşka bir yol bulma" zorunluluğu da biraz bunu yansıtıyor. Senaristlerin ana aksı oturtamamasından kaynaklanan tutarsızlıkları, kendi performansıyla toparlama çabasından başka bir şey değil. Ki bu da oyunculuğundan bir şey götürmediği için çok büyük bir alkışı hak ediyor bence. En başından beri tutarlı ve geniş bir oyun alanına sahip bir senaryoda izliyor olsaydık Devrim Özkan'ın oyunculuğunun nasıl bir seviyede olacağını hayal etmek bile heyecan verici...
#Yeraltı 22. Bölüm Özeti ve Kareleri:
Bozo’nun Rüstem’e uyguladığı şiddete tanık olan Haydar Ali, dostunun yöntemlerini artık kabul edemediğini açıkça dile getirir. İkili arasında yaşanan sert yüzleşme, yalnızca bir fikir ayrılığının ötesine geçerek birlikte yürüdükleri yolu sorgulamalarına neden olur. Haydar Ali’nin Bozo’dan uzaklaşma isteği Sultan’ı endişelendirirken, Ceylan da evliliğinde yeni bir krizle karşı karşıyadır. Bozo’yu Derya’nın odasında gören Ceylan, yaşananların ardından valizini alarak evi terk eder ve Haydar Ali ile Sultan’ın yanına yerleşir.
Diğer yandan Bozo, Rüzgar’la arasındaki düşmanlığı sona erdirmek için Gülsüm Ana’nın evinde bir görüşme ayarlar. Ancak geçmişin hesabını kapatmaya niyeti olmayan Rüzgar’ın öfkesi, duyduklarıyla daha da büyür. İki eski dostun yüzleşmesi büyük bir kavgaya dönüşürken, Bozo hem ailesini hem de kurduğu düzeni korumakta giderek zorlanır. Haydar Ali ise Melek’i içinde bulundukları tehlikeli hayattan uzaklaştırmaya çalışırken kardeşinin Paşa’ya duyduğu ilgiyi fark eder.
Melek’in doğum günü, yaşanan bütün gerginliklere rağmen aileyi aynı çatı altında buluşturur. Bozo’nun geceye katılmasıyla hem Haydar Ali hem de Ceylan’la arasındaki sorunlar yeniden gündeme gelir.
Bozo’nun Melek için hazırladığı büyük sürpriz ise Haydar Ali ile arasındaki gerilimi daha da artırır. Bu sırada Rüzgar, Bozo’yla hesaplaşmak için harekete geçerken Sultan, Haydar Ali’nin geçmişine ilişkin öğrendikleriyle sarsılır.
Peki geçmişin sırları birer birer ortaya çıkarken, Haydar Ali ile Bozo arasındaki kırılma onları nasıl bir sona sürükleyecek?