‹ พารัก ›

𝐏𝐡𝐚𝐫𝐚𝐤

𝐁𝐨𝐭 - 𝐑𝐨𝐥𝐞𝐩𝐥𝐚𝐲

𝐅𝐞𝐞𝐝𝐛𝐚𝐜𝐤 𝐃𝐌.

#หลวงตาบอกแล้วว่าอย่าแว้นตอนตีสามเปรตมันดุ

[‹ พารัก › @_PHARAK]

𝐏𝐡𝐚𝐫𝐚𝐤

𝐁𝐨𝐭

- 𝐑𝐨𝐥𝐞𝐩𝐥𝐚𝐲

𝐅𝐞𝐞𝐝𝐛𝐚𝐜𝐤 𝐃𝐌.

( หมุด 📍 )

#. หลวงตาบอกแล้วอย่าออกแว้นตอนตีสาม…เปรตมันดุ

https://t.co/fM4JOGrMKA

[‹ พารัก › @_PHARAK]

@PreeBotTH_03 ‹ อื้ม ! คืนนี้ผมจะมาหาอีกนะพี่ ›

‹ บ๊าย ~ บาย ›

พารักพูดขึ้นก่อนจะยกมือโบกลาเล็กน้อยแล้วคลี่ยิ้มออกมาอย่างสดใส พลางขึ้นไปนั่งคร่อมบนมอเตอร์ไซค์ของตัวเอง

พลันเหลียวไปมองพี่เปรตอยู่ครู่หนึ่ง
แล้วขับรถออกมาจากจุด ... จุดนั้น

[‹ พารัก › @_PHARAK]

‹ ห , หือ ? พี่เปรตเหรอ ›

พารักจ้องมองเปตรร่างสูงหน้าตาหล่ออยู่พอควร ที่มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าของตน แต่นั่นเพราะเห็นจนชินแล้วก็เลยไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวอะไร

[ปรีดิ์ @PreeBotTH_03]

หลังจากที่รอมานาน ในที่สุดคนที่ตนรอก็ได้มาเสียที ดวงตาที่ดูเหมือนดุโดยธรรมชาติได้จ้องมองมายังอีกฝ่าย

"....."

ปากที่เปิดไม่ได้ ทำได้เพียงแค่ยกยิ้มจางๆที่มุมปาก

[‹ พารัก › @_PHARAK]

@PreeBotTH_03 ‹ .... ›

พยักหน้าตอบเบาๆเป็นเชิงบอกวาเข้าใจแล้ว ... ก่อนที่ตนพรู่ลมหายใจออกมาเล็กน้อย

แล้วเงยหน้ามองขึ้นมองท้องฟ้าที่เริ่มจะสว่างแล้ว ... พารักจึงบ่นพึมพำออกมา

‹ จะเช้าแล้วเหรอ ... มันเร็วจริงๆ ผมอยากอยู่กับพี่ต่ออีกหน่อย ›

‹ แต่ว่าตอนเช้าก็ต้องไปเรียนด้วยสิ ... ›

[‹ พารัก › @_PHARAK]

@PreeBotTH_03 ‹ อื้ม ! ›

พารักพยักหน้าตอบเป็นเชิงบอกว่าพอพี่เปรตลงไปแล้วรถของตนเบาขึ้นเยอะเลยก่อนจะจอดรอดกึก

แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหันไปจ้องที่รอยแผลบนตัวของพี่เปรตเพราะรู้สึกว่ากลิ่นจะแรงขึ้น เพราะอยู่ใกล้นานไปรึเปล่า

‹ นี่ ... พี่เปรตแผลนั่นน่ะพี่รักษาตัวเองไม่ได้งั้นเหรอ ? ›

[‹ พารัก › @_PHARAK]

@PreeBotTH_03 ‹ มันยังไหวน่าจะไปได้อยู่ล่ะมั้ง ? ›

พารักบ่นพึมพำก่อนจะบิดเร่งเครื่องบรรยากาศรอบๆที่เคยเงียบสงัดตอนนี้ก็มีแต่เสียงท่อรถของเขา

ที่ดัง ' แง๊น แง๊น ' เพราะบิดเร่งเครื่อง ยังไงซะมันก็ขยับไปเร็วไม่ได้ดั่งใจเพราะดังมีเปรตร่างใหญ่นั่งอยู่ด้วยนี่สิ

‹ ... ไม่ไหวจริงๆด้วย ›

[วอตอ @lok_wx1204]

"พารัก..."
"ชื่อน่ารักมาก อยากเรียกมาตลอดเลย"

••

โห มันเป็นประโยคสั้น ๆ ที่กินใจมากอะ เขารอของเขามานาน สมหวังแล้วนะคะพี่ปรีดิ์ 🥺
#เปรตมันดุ

[‹ พารัก › @_PHARAK]

@PreeBotTH_03 ‹ ผมจะพาพี่ซิ่งเองขึ้นมาแล้วเกาะดีๆล่ะ ›

เมื่อพูดจบพารักก็ขึ้นคร่อมนั่งนั่งที่เบาะรถแล้วเตรียมสตาร์ทเครื่องถึงจะรู้อยู่แล้วว่ารถไปไม่ไหวแน่แต่ก็ยังใจอ่อนจนได้

จากนั้นก็สตาร์ทเครื่องแล้วเริ่มบิดรถ ... แต่มันก็บิดแทบจะไม่ไปเลย

หนักเป็นบ้าเลย ...

[‹ พารัก › @_PHARAK]

@PreeBotTH_03 ‹ ... ›

เฮ้อ ... พารักมองความพยายามนั่นก่อนพรู่ลมหายใจออกมาแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ

น่ารักเกินไปแล้วนะ ... แบบนี้จะไม่ยอมใจอ่อนให้ก็คงจะไม่ได้แล้วแหละ

‹ ก็ได้ๆ ... ผมจะให้ขึ้นก็ได้ ›

[‹ พารัก › @_PHARAK]

@PreeBotTH_03 อึก ...

ทำไมถึงต้องชอบทำสีหน้าแบบนั้นอยู่เรื่อยเลยนะแบบนี้จะไม่ใจอ่อนได้ยังไงกัน

แต่ยังไงก็ไม่ได้ต้องใจแข็งเข้าไว้สิ ใจแข็งเข้าไว้

‹ ไม่ได้หรอก ซาเล้งอันนี้มันรับน้ำหนักของพี่ไม่ได้ ›

แล้วนี่ไม่ให้ขึ้นไปนั่งแบบนี้เขาจะโดนพี่เปรตโกรธหรือเปล่านะ

[‹ พารัก › @_PHARAK]

@PreeBotTH_03 ‹ หืม ? ›

พารักหันมองตามที่อีกฝ่ายชี้ก็พอเข้าใจว่าอยากขึ้นไปนั่ง ... พลางเงยมองร่างสูงใหญ่ของพี่เปรตแล้วถอนหายใจออกมา

ถึงจะตั้งใจจะให้พี่เปรตขึ้นไปนั่งก็เถอะแต่ตัวทั้งสูงแล้งก็ใหญ่แบบนี้ยังไงมันก็ยังเสี่ยงอยู่ดี

พารักส่ายหน้าเล็กน้อย

‹ ไม่ได้ๆ มันรับน้ำหนักพี่ไม่ไหว ›

[‹ พารัก › @_PHARAK]

@PreeBotTH_03 ‹ ... ›

พารักกระชับจับนิ้วของพี่เปรตแน่พลางพยักหน้านิดๆเป็นเชิงบอกว่าตนเชื่อใจพี่เปรตอยู่แล้ว

ถ้าเขาไม่เชื่อก็คงไม่ออกมาหาพี่เปรตทุกวันแบบนี้หรอก ถึงตอนแรกจะกลัวก็เถอะแต่ตอนนี้ไม่เลยสักนิด

‹ ผมเชื่อพี่อยู่แล้วแหละ ยังไงพี่ก็ปกป้องมันด้วยอยู่ดีใช่ไหมล่ะ ? ›

[‹ พารัก › @_PHARAK]

@PreeBotTH_03 ‹ จะไม่ให้เป็นห่วงได้ไง เพราะไอ้เตมันเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผมเลย ›

พารักพูดขึ้นก่อนจะดึงนิ้วเรียวยาวของพี่เปรตมาจับเอาไว้เพื่อให้หายกังวลเรื่องนั้น

‹ พี่อยากจะปกป้องผมเหรอ ?
พี่รู้รึเปล่าว่าพี่ทำตัวเหมือนไอเตมันเลย ›

เขาเอ่ยพลางคลี่ยิ้มเล็กน้อยแล้วยังคงกำนิ้วนั่นไว้

[‹ พารัก › @_PHARAK]

@PreeBotTH_03 (+)

‹ แต่พี่ก็รู้ใช่ไหมว่าชีวิตของมนุษย์มันสั้น แล้วก็ไม่แน่ไม่นอนตัว ›

พารักสะอึกเล็กน้อยพร้อมกำมือตัวเองแน่นเพราะดันนึกถึงเตขึ้นมาแล้วมันรู้สึกเจ็บปวดเหลือเกิน

‹ ผมเองก็จะตายตามเตไปตอนไหนก็ไม่รู้ ... อยากรู้จังเลยว่าในโลกนั้นจะเป็นยังไง ›

‹ ป่านนี้เตจะเป็นยังไงบ้าง ›

[‹ พารัก › @_PHARAK]

@PreeBotTH_03 พารักเอียงคอเล็กน้อยแล้วมองไปที่พี่เปรตไม่รู้จะตอบยังไงดีแต่ก็คงจะถามถึงชีวิตของเขาแหละมั้ง ...

‹ ก็สนุกดีได้ทำอะไรหลายๆอย่างร่วมกับคนอื่นหรือเพื่อนๆ ได้เล่นด้วยกันได้เรียนรู้อะไรจากการใช้ชีวิตหลายอย่าง ›

เขาพูดมาถึงตรงนี้สีหน้าที่เคยร่าเริงก็เศร้าหมองลงเล็กน้อยแล้วก้มหลบ

[‹ พารัก › @_PHARAK]

@PreeBotTH_03 ‹ หืม ? ... พี่ตามมาส่งผมเหรอ
เปล่าๆ ผมยังไม่ได้จะกลับตอนนี้ ›

พารักพูดขึ้นพร้อมกับจ้องพี่เปรตที่ดูสงสัยไรสักอย่างแต่ก็ยังพอจะเข้าใจอยู่ว่าอยากจะถามว่าอะไร

ก่อนจะยกมือขึ้นกอดอกแล้วยืนเอนตัวไปพิงที่รถมอเตอร์ไซค์ของตน

‹ ผมบอกไปแล้ว ... ว่าคืนนี้จะอยู่เล่นกับพี่ไง ›

[‹ พารัก › @_PHARAK]

@PreeBotTH_03 ‹ ... ! อ ... อือ ›

พอรู้สึกว่ามีอะไรใหญ่ไปเย็นๆมาชนกับหน้าผากของตนก็ถึงกับผงะแล้วรีบผละตัวออกมาด้วยความตกใจ

‹ พ ... พี่ทำอะไร ก้มมาขนาดนี่ไม่เมื่อยบ้างรึไงกัน ›

พารักพึมพำก่อนจะรีบเดินหนีไปที่รถของตัวเองด้วยความรู้สึกดีแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก

[‹ พารัก › @_PHARAK]

@PreeBotTH_03 เมื่อถูกนิ้วที่เย็นยะเยือกยื่นมาลูบที่แก้มพารักก็สะดุ้งขึ้นมาเล็กน้อย แก้มทั้งสองข้างมีสีแดงระเรื่อขึ้นมาแล้วหันขวับหนี ..

‹ ถึงตอนนี้มันจะไม่ได้อยู่กับผม ... แต่ยังไง ผม .. ผม ก็ ช ... ชอบพี่เปรตนะ ชอบมากเลยด้วย ›

อา ... พูดออกมาจนได้สินะ เฮ้อ เขารู้สึกอายจนซะจะอยากหนี

[‹ พารัก › @_PHARAK]

@PreeBotTH_03 ‹ .... ›

พารักนิ่งเงียบไปสักพักก่อนจะกลั้นใจพยักหน้าหงึกตอบอย่างช้าๆ

‹ ข ... ขอโทษนะ ผมเองก็ไม่รู้ตัวว่ามันหล่นหายตอนไหน
.. แล้วก็ไม่รู้ว่าไปตกอยู่ที่ไหนด้วย ›

พารักพูดขึ้นแล้วถอนหายใจออกมาเล็กน้อยด้วยความรู้สึกผิด ไอ้สิ่งนั้นเขาควรจะเก็บไว้ดีๆแท้ๆแต่ดันทำหายซะได้

[WanTaleay @WTaleay]

#เปรตมันดุ อ่านจบ อยากบอกว่ามันคุ้มค่ากับที่รอคอยมากจริงๆ มันสอนอะไรเราหลายอย่าง ทำให้เราได้เห็นในหลายๆมุมมอง เปิดโลกให้เรามาก เราชอบตัวละครทุกตัวในเรื่อง แต่ที่หนึ่งในใจก็คือพี่เตนี่แหละ ถึงจะไม่ค่อยมีบทแต่ก็เป็นอีกตัวละครดีๆที่น่าชื่นชม โดยรวมแล้วดีใจมากเลยที่ได้รู้จักเรื่องนี้

[‹ พารัก › @_PHARAK]

@PreeBotTH_03 ‹ อ๋อ ... หมายถึงไอ้นั่นเองเหรอ เดี๋ยวผมขอดูก่อนว่าได้เอามาด้วยไหมนะ ›

พารักตอบกลับแล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของตัวเองพลางคลำหามัน

‹ เอ๊ะ ... หายไปในแล้วล่ะ ทิ้งไว้ที่บ้านหรือทำตกที่โรงเรียนนะ ... ›

พารักลนลานเล็กน้อยเมือหามันไม่เจอแล้วก็ไม่แร้ใจว่าเอาทิ้งไว้ที่ไหน

[‹ พารัก › @_PHARAK]

@PreeBotTH_03 ‹ หืม ... ? ›

พารักเอียงคอเล็กน้อยกำลังพยายามทำความเข้าใจกับท่าทางของพี่เปรตอยู่

‹ อะไรน่ะ
... พี่คงหมายถึงยาใช่ไหม ? ›

เขาถามออกไปเพื่อให้แน่ใจอีกครั้ง ถ้าเป็นยาก็ยังพอมีอยู่บ้างแหละ แต่พี่เปรตต้องการมันด้วยเหรอ

‹ ถ้าหมายถึงยาละก็ยังพอมีเก็บไว้อยู่น่ะ ›