از منشن های توییتی که دوس پسرم برام خوراکی آورده بود فهمیدم چقدر پسرا حسودن واقعا
از حسادت دخترا بهمم ضایع تر
بدبختای گدا گشنه این یک هزارم از چیزاییه که برام میخره .بیشتر بسوزین:(
من برای آدمایی که دوسشون دارم غذا میپزم. اصلا هم فکر نمیکنم که وقت هدر دادنه. اما اگه یه ثانیه این حسو منتقل کنن که انگار وظیفمه، دیگه نیمرو هم درست کنم یه لقمه هم به اونا نمیدم.
کل جوونیم پای لانگ دیستنس سوخت تهشم هیچی!
الان دو ساعت هم برام لانگه
دوست پسر باید اینقدر نزدیک باشه بگم بارون میاد نمیتونم از باشگاه برگردم، بگه وایسا میام دنبالت!
شما درک نمیکنین
آدم بعضی وقتها داش میخواد یکی همین الان الان پیشش باشه! نه ۷ساعت بعد تو بهترین حالت!