فکر کن تو شهری مثل شاهرود فقط برای ۳۰ تَن از بازداشتیهای دیماه حکم اعدام دادن، دیگه حساب کن چه جمعیتی اومدن بیرون، چه تعدادی دستگیر، زخمی و کشته شدن.
اسمش پاول Poul هستش و یک دانمارکی. از ژانویه تا حالا و از شروع خیزش شیروخورشید هر هفته در کنار ما در خیابانها اشک میریزد، فریاد میزند و ابراز احساسات میکند. هفته گذشته به عنوان تشکر برای حمایتش یک پرچم از طرف جمع به او هدیه دادیم که با اشک و ذوق آن پرچم را تمام وقت بالا نگه داشت و این هفته هم با آن پرچم و این تی شرت شیروخورشید که به تن داشت و خودش از آنلاین تهیه کرده بود باز در کنار ما حضور داشت. شوق و احساس غرور رو از چشماش و نگاهش و وسط تجمع ایستادنش میشد دید.
پاول به خیلی از ماها نشان داد که برای فهم درد و غصه دیگران و برای با آنها هم درد و همصدا شدن و حمایت از مبارزه آنها برای رسیدن به حداقل حق یک انسان، یعنی آزاد زندگی کردن لزوما نباید با آنها هموطن بود بلکه فقط باید انسان بود و احساس داشت و دقیقا در این نقطه هستش که پاول با خیلی از ایرانیهای وسط باز و خنثی تفاوت دارد.