@cappuccinoo27 من الان اینجام، پس مادرم بدون نیاز به روانشناس تونست این رو حل کنه و بعدها با توجه به خیلی از همون فیلمها هم کمکم کرد کاردستی و .. درست کنم و البته یادم داد از هر فیلمی چی رو یاد بگیرم. سخت نگیر.
من در ۶سالگی اینطوری مادرم رو سکته دادم، قهر کردم و گفتم وسایلم رو جمع میکنم و از این خونه میرم بعد هم چون میدونستم تنها دووم نمیارم و خانوادهمو باید ادب کنم مثلا رفتم پشت درختهای حیاطمون قایم شدم و سه چهارساعت رفت و آمد مامانم و سوال کردنش از اهل محل رو تماشا کردم و بعد
برادرزاده ۵ سالهم چند روز پیش کولهشو گرفته به مامانش گفته خدافظ من دارم میرم آمریکا. مامانشم مشغول بوده میگه خدافظ بعد به خودش میاد که کجاس میفهمن از خونه زده بیرون دوتا کوچه پایینتر پیداش میکنن. بهش میگن اگه گم میشدی چی؟ گفته گم نمیشدم نقشه داشتم.
یه کاغذ رو نشونشون میده...
چیزی که برام قابل درک نیست جدال دهههای قبلی با دهه هشتاد و نوده. یکجور حرص و حسادت خاصی دارن ، حتی همین حالا هم دهههشتادیها معتقدن نسل جدید ازشون جلوتر و باهوش تره به واسطه اینترنت و خیلی چیزها ولی اکثر دهه شصتیها میخوان به زور بگن گوشی رو از اینا بگیری هیچی نیستن شل کنید.
مادرم تحت تاثیر کتابهای روانشناسی کودکان خیلی دعوام نکرد و با موعظه و کمی قهر کردن به خیر گذشت. چندباری هم در همون سن با چند زندگی کردن توی راهرو جدیت خودم درباره زندگی مستقلی رو نشون دادم و حالاام که هنوز درپی استقلالم.
حتی یادمه جزئیات هم رعایت کردم در رو باز کردم و محکم کوبیدم که مطمئن بشه از خونه بیرون رفتم و وسایلم رو هم کامل جمع کردم و بعد چندساعت استرس کشیدن خانوادهم، رفتم خونه و گفتم حالا من که الکی رفتم ولی قلبم رو بشکونید واقعا میرم و زندگیمو جای دیگه آغاز میکنم. شانس آوردم که..