“Hayatta geriye kalan şeyler ne kazanılanlar ne de kaybedilenlerdir; geriye kalan,nasıl hatırlandığımızdır. Ve insan,en çok da unutmayanların kalbinde yaşamaya devam eder.Çünkü gerçek vefa,gidenin ardından bile kalpte bir kapıyı kapatmamak,kapıyı saygıyla aralık bırakabilmektir”
İşte bu yüzden bazı gerçekler insana ilk karşılaştığında değil, alıştığında kaybolur.
Belki de Rumînin “göz gördüğünde kör olur” sözü tam olarak buna işaret eder. Çünkü insan baktığı şeyi gördüğünü düşündüğü anda yeniden bakmayı bırakır.
Peki, nedir uzaklık?
Kilometrelerce ötede olup her hâlini bilmek, en zor anında yanında olabilmek mi?
Yoksa bir adım mesafedeyken bile hiçbir hâlini fark etmemek, seni anlayamamak mı?
Doğru zamanda doğru hamleler yapmadıkça bütün kontrol karşıdadır.
Kendinizle olan muhasebeniz adına kolay gelsin ;) ufukta bi keşke kelimesi bekliyor gibi…
(Konu sadece santranç mıydı bilemedim ;))