Ben “çok” sevdim bu hayatı. Acısı tatlısı… Mevsimi geldi, içim yandı. Aptallıklar ettim. Doğrusu, yanlışı, inatla her düştüğümde bir daha kalka kalka adım attım. Çabaladım. Kan çıktı. Pansumanını ilk ben yaptım. Nasıl güzel bir yarın oldu lan? Zamana çarpa çarpa yıpranan bu beden de başım üstüne… Bir yandan da görüyorum aslında, daha ne üzüntüler var ufukta. Tamam ya. Sen yak, ben eririm. Soğurum. Taşlaşırım. Sonra belki deniz döver beni bir kıyıda. Yine törpülenirim kırıla kırıla, dövüle okşana… Ne güzel ya. Ben, çok sevdim bu hayatı. Eşlik eden herkese sevgiyle, minnetle…