Haklı olmak kaba olmayı gerektirmez.
Doğruyu söylemek gönül kırmayı gerektirmez.
Bir yanlışı düzeltmek insanı küçük düşürmeyi gerektirmez.
Çünkü hakikatin de bir edebi vardır.
Peygamber Efendimiz ﷺ bir hadis-i şerifinde şöyle buyuruyor: “Kim Allah’a ve ahiret gününe inanıyorsa hayır söylesin veya sussun.”
Çünkü konuşmak marifet değildir, yerinde konuşmak marifettir. Her doğruyu söylemek cesaret değil, doğruyu kırmadan söyleyebilmek olgunluktur. Zeka doğruyu fark ettirir, edep ise o doğrunun nasıl ifade edileceğini öğretir. Bu sebeple insanın zekasına edep, bilgisine tevazu, diline nezaket gerekir. Aksi halde insan doğruyu söyler fakat söyleyiş biçimiyle gönül kırar.
“Tasavvuf bütünüyle bir edeptir. Her vaktin bir edebi vardır. Her halin bir edebi vardır. Her makamın bir edebi vardır. Edebe devam eden kâmil insanların mertebesine ulaşır. Edebi terk eden ise yakın olduğunu zannettiği halde uzaktır. Kabul edildiği zannettiği halde reddedilmiştir”
| Ebu Hafs el Heddad -kuddise sirruhu-
Büyük hadis alimi İbn Hacer el-Askalâni rahmetullahi aleyh talebelik yıllarında dersleri kavramakta zorlanmış ve ilim tahsilini bırakmaya karar vererek evine dönmek için yola çıkmıştı. Yolda yorulup bir mağaraya sığındı. Mağaranın tavanından tek tek düşen su damlalarının altındaki sert kayayı zamanla oyduğunu ve üzerinde derin bir iz bıraktığını gördü. Bu manzara karşısında durdu ve kendi kendine şöyle dedi:
"Benim kalbim bu kayadan daha sert değildir. İlim de bu su damlasından daha zayıf değildir."
Bu idrak üzerine derhal medresesine geri döndü ve sabırla çalışarak yoluna devam etti ve neticede İslam tarihinin en büyük hadis alimlerinden biri oldu.
Daha yolun başında netice istemek, ilk zorlukta vazgeçmek, ilk başarısızlıkta olmuyor demek insanı yarı yolda bırakır. İradesini elinden alır.
İnsan bir işe veya ibadete başladığında şeytanın en çok kullandığı silahlardan biri aceleciliktir. Namazda huşuyu kaçırmak, hayır işlerinde sonucu alamayınca usanmak, dua edip hemen kabulünü beklemek hepsi bu zaafın tezahürleridir.
Bir hadis-i şerifte Allah Resulü ﷺ şöyle buyuruyor:
"Mü'min, mü'minin aynasıdır. Mü'min mü'minin kardeşidir. Onun kaybını, zararını önler ve gıyabında onu korur."
Bir ayna, karşısındakini olduğu gibi yansıtır. Kardeşinin acısını kendi aynasında görmek; onun gözyaşını kendi gözyaşını bilmek, mü'min olmanın gereğidir. Modern psikolojinin duygusal empati dediği hadise aslında İslam'ın asırlardır terennüm ettiği bir ayna olma halidir.
Allah-u Zülcelal bir ayet-i kerimede şöyle buyuruyor:
"De ki eğer Allah'ı seviyorsanız bana uyun ki Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın. Allah çok bağışlayıcı, çok esirgeyicidir."
Demek ki Allah-u Zülcelal'in sevgisinin yolu Rasulullah'ın izinden geçmektir. O'na mutabakat etmektir. O'nun gibi yaşamaktır. O'nun gibi bakmak, O'nun gibi nefes almaktır. O'nu seviyorsak O'nun gibi Rabbimize kulluk edeceğiz.
Çünkü sünnet sevginin davranışa dönüşmüş halidir.
Allah-u Zülcelal bir ayet-i kerimede şöyle buyuruyor: "De ki eğer Allah'ı seviyorsanız bana uyun ki Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın. Allah çok bağışlayıcı, çok esirgeyicidir."
Demek ki Allah-u Zülcelal'in sevgisinin yolu Rasulullah'ın izinden geçmektir. O'na mutabakat etmektir. O'nun gibi yaşamaktır. O'nun gibi bakmak, O'nun gibi nefes almaktır. O'nu seviyorsak O'nun gibi Rabbimize kulluk edeceğiz.
Çünkü sünnet sevginin davranışa dönüşmüş halidir.
O'nun sünneti hayatımızın sadece mescit kısmında değil; evimizde, işimizde, ticaretimizde, dostlarımıza dostluğumuzda, düşmanlarımıza düşmanlığımızda, sevincimizde ve hüznümüzde görünmelidir. O'nun sünneti tüm hayatımızda görünmelidir ki sevgisi de bizde görünmüş, ispat olunmuş olsun.
Adaletin sahibi insan değildir. Adalet Allah'ın emridir; insan da onun şahididir.
Bu sebeple Müslüman kendisine düşmanlık edene bile haksızlık edemez. Çünkü onun davası şahsi dava değildir.
Saadat-ı Kiramlar; ümmetin vicdanı, irfanı ve edebidir.
İnsanlara yeni bir yol öğretmezler; unutulan yolu yeniden gösterirler. Yeni bir din anlatmazlar; bizlere İslam'ı yaşatırlar.
Onların en büyük kerameti, istikametleri ve insanların kalplerini yeniden Allah-u Zülcelal'e çevirmeleridir.
Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem dar-ı bekaya irtihalinden sonra terbiye mektebi sona mı erdi? Ümmet kendi haline mi bırakıldı? Haşa haşa ve kella! Çünkü Allah-u Zülcelal'in sünnetinde kopukluk yoktur.
Nasıl ki yağmur kesilse yeryüzü kurur; güneş doğmasa hayat söner. Aynı şekilde hidayet rehberleri kesilse gönüller kararırdı.
Lütfu sonsuz olan Rabb'imiz, Peygamber Efendimizin ahirete irtihal ettirdikten sonra O'nun mirasını taşıyacak varisler lütfetmiştir.
Çünkü Nübüvvet, Peygamberlik sona ermiş; fakat Nübüvvetin terbiyesi sona ermemiştir. O'nun nuru devam ediyor. Vahiy tamamlanmış; fakat vahyin yaşanması kıyamete kadar devam edecektir. Peygamber bir daha gelmeyecektir. Fakat Peygamberlerin mirasına sahip çıkan "Sadık Varisler" kıyamete kadar eksik olmayacaktır.
İNNA LİLLAH WE İNNA İLEYHİ RACİUN
Vefat eden "Ümmetin sesi'nin" naaşları,
yeni doğan Ümmetin omuzlarında defnedilmek üzere "tarih" kabristanlığına götürülüyor.
Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem dar-ı bekaya irtihalinden sonra terbiye mektebi sona mı erdi? Ümmet kendi haline mi bırakıldı? Haşa haşa ve kella! Çünkü Allah-u Zülcelal'in sünnetinde kopukluk yoktur.
Nasıl ki yağmur kesilse yeryüzü kurur; güneş doğmasa hayat söner. Aynı şekilde hidayet rehberleri kesilse gönüller kararırdı.
Lütfu sonsuz olan Rabb'imiz, Peygamber Efendimizin ahirete irtihal ettirdikten sonra O'nun mirasını taşıyacak varisler lütfetmiştir.
Çünkü Nübüvvet, Peygamberlik sona ermiş; fakat Nübüvvetin terbiyesi sona ermemiştir. O'nun nuru devam ediyor. Vahiy tamamlanmış; fakat vahyin yaşanması kıyamete kadar devam edecektir. Peygamber bir daha gelmeyecektir. Fakat Peygamberlerin mirasına sahip çıkan "Sadık Varisler" kıyamete kadar eksik olmayacaktır.
Biz yalnızken de halkın içerisindeyken de hem kendimizle hem halk ile imtihana tabi tutuluyoruz. Kalbimizdeki imanımız, inanmış olduğumuz mukaddesatımız neyse dışardan bakıldığında da onun bizim üzerimizde yansıması gerekir.
İnsanoğlu tek bir kimliğe sahip olmalı. O da; Tevhid bilincinde olan mü'min kimliği.
Eğer bu olmazsa bir yandan günah işleme arzusu, bir yandan şüphelerin yorduğu atmosfer, bir yandan da imanı korumanın gayreti...
İnsan iki arada bir derede kalırsa kimlik sorunu yaşar. Bu da ona çok maliyetli olur. Kaygıları artar, endişeleri artar, psikolojisi bozulur. Her şey allak bullak olur.
Bugün insanlar çok şey olmaya çalışıyor ama bir şey olamıyor. Bir olması lazım insanoğlunun. Evde bir kimlik, işte başka bir kimlik, sosyal medyada sahte bir tebessümle bambaşka biri… Hayatı bu şekilde parçalara bölünmüş bir yapboz gibi olan insan darmadağınık olmuştur.
İşte tam burada tevhid devreye girer. Tevhid sadece dil ile “Allah birdir” demek değildir. Hayatın her anında Allah-u Zülcelal'i birinci sıraya koymaktır. O'nun rızasını öncelemek, sevgisini hayatının merkezine koymak, korkuları O'nun kudretiyle teskin edip bertaraf etmek ve Allah-u Zülcelal'in buyurduğu gibi, "De ki: Şüphesiz benim namazım, ibadetim, hayatım ve ölümüm her şey Allah içindir." ayet-i kerimesine mazhar olmaktır.
Tevhid dağınıklığı toplar, korkuları dindirir. İnsana sağlam bir öz kazandırır. Sen sağlam bir sen olursun.