چی سر ذوقم میاره؟ دیدن آدمهایی که توی این هرج و مرج سلیقه شخصی خودشون رو حفظ کردن و به هرچی که توی سینی میذارن و بعنوان استاندار زیبایی بهشون تعارف میشه میگن؛ نه، مرسی.
خیلی جالبه، رابطه به یک انسان با روان سالم و دوست داشته شدن توسط اون، حتی تو رو به خودت نزدیک تر میکنه، خودت رو شفاف تر میبینی، احتمالا چون اون گرد و غبار اضطراب و احساس ناکافی بودن به مرور از بین میرن.
گاهی یادم میره باید خودم باشم و دوباره پوستهای رو میپوشم که برام تنگه، به این امید که همرنگ جماعت باشم و دیگران من رو طرد نکنن؛ اینطوری فرصت احساسات و روابط اصیل از بین میره و این ناراحتکنندهست.