Bugün Babalar Günü.
Geçen zamanın bazı şeyleri hafiflettiğini söylüyorlar. Belki doğrudur. Ama bazı eksiklikler hafiflemez. Sadece onlarla yaşamayı öğrenirsin.
Bugün canımı en çok acıtan şey onu kaybetmiş olmam değil.
Canımı acıtan şey; yıllarca benim için mücadele etmiş bir insana, içimde kurduğum teşekkürün karşılığını verecek zamanı bulamamış olmam.
Hayatım boyunca bana iyi bir hayat vermeye çalışan adama, hayatının güzel günlerinde eşlik edememiş olmam.
Bir gün daha çok kazanmak, daha başarılı olmak ya da bir şeyleri ispatlamak için değil…
Yıllarca yük taşıyan o omuzlardan birazını olsun hafifletebilmek için.
Çocukluğum boyunca bana vermeye çalıştığı rahatlığı, bu kez ona verebilmek için.
Hayatının büyük kısmını çalışarak geçirmiş bir insanın, biraz olsun kendisi için yaşayabildiğini görebilmek için.
Ama insan bazı hayalleri gerçekleştirmek için çok geç kaldığını, o hayaller elinden alındığında anlıyor.
Bazen elde ettiğim güzel şeylere seviniyorum.
Sonra aklımdan aynı düşünce geçiyor:
“Keşke bunu görebilseydi.”
Ben büyürken bunu tam anlayamadım.
Çünkü çocukken anne babanın fedakârlıkları normal geliyor insana. Her şey olması gerektiği gibi sanılıyor.
Sonra büyüyorsun.
Ve bir gün dönüp baktığında bugün sahip olduğun birçok şeyin aslında onların sessizce verdiği mücadelelerin sonucu olduğunu fark ediyorsun.
Benim de hayallerim vardı.
Bir gün daha başarılı olduğumda, bir şeyleri yoluna koyduğumda, dönüp ona “Artık biraz dinlenme s��rası sende” diyebilmek istiyordum.
Hayatın en ağır taraflarından biri de bazen teşekkür etmek istediğin kişinin yanında olmaması
Babası yanında olanlar için bugün sıradan bir gün olabilir.
Ama bazılarımız için Babalar Günü, sevginin değerini ve hayatın ne kadar kısa olduğunu yeniden hatırlatan bir gün.
Özlemle anıyorum
Babalar Günün kutlu olsun baba