Islak sokaklar mevsimindeyiz artik..
Kalabalık şehire hüzün yağar bu zamanlar..
Yalnızlık yağar caddelerine..
Darma dağın saçlar, ıslanmış yüzler hep yere bakar...
Kahveleri bile dert yüklenir...
Çayları daha bir demli...
Oturmamış karakter, net olmayan bir dil, öz eleştiriden yoksun bir ruh kadar yoran bir şey yok; hak edilmemiş bir ego kadar yavan, üzerine düşünülmemiş bir cümle kadar toksik.