Bütün ömrüm boyunca biz iyi olalım, çocuklar iyi olsun, öğretmen iyi olsun, aileler iyi olsun, okullar iyi olsun diye uğraştım; ne yazık ki, ruhumuzun derinliklerinde kök salan, göstermeye çalıştıkça görmezden gelinen o devasa çürümenin altında kaldı bütün uğraşlarım, uğraşlarımız. Yine de durmadık. Biz öğretmenler hep yeniden başlarız, her yıl, her hafta, her ders yeniden başlarız. Buna alışkınız. Kolay kolay düşmeyiz, derdik. Bugün öyle olmadı. Fatmanur Öğretmenin haberini aldığımda onunla birlikte düştüm yere. Sadece ben değil, bütün öğretmenler, bütün meslektaşlarım hiçbir silginin toplumsal hafızamızdan silip atamayacağı bir yükle yüklendik, çöküp kaldık olduğumuz yere. Öğretmen kelimesi yeniden tefekkür edilmedikçe, öğrencinin tanımı yeniden yazılmadıkça, “öğretmeni say” cümlesi milyonlarca kez söylenmedikçe evlerde, okullarda, kalplerde, dudaklarda; kalkamayız ayağa. Çok üzgünüm. Bütün öğretmenler adına, bütün öğrenciler adına, bütün veliler adına çok üzgünüm.
Elimde ki kitap dile geldi sanırım, “Birinin hayatının neresinde olduğumu çözemediğim zaman, hiçbir yerinde olmamayı tercih ederim. Çünkü belirsizlik, değersizliktir.”
Franz Kafka
Varlığının tiryakisi yokluğunun delisiyim…Beni senden mahrum etme..
Sevgim yüce dağlar kadar, içerimde volkan kaynar…
Hem Ferdi babaya veda hem selam olsun 2009’a..
#ferditayfur
Bugün güzel bir temenni ile telefonu kapattım. ‘Sevilmenin ne demek olduğunu iliklerine kadar hissettirecek insana denk gelesin’ dedi…
Ne kadar güzel bir istekti. Düşünmek bile mutlu etti.