در آخر بگم من یه جوون عادی تو ایرانم و تا همین الانم دل خوشی نه از این حکومت دارم و نه از زندگی که تو ایران داشتم:)
بحث دقیقا همون آگاهی که نسل ۵۷ نداشت.
(با احترام فراوون)
من به عنوان یه شنونده رپ واسم سروش یکی ازخفن ترین ارتیستاست منتها به قول یکی از دوستان وقتی به سو گیری های سیاسیش بخوایم نگاه کنیم دیگه خبری از اون هنرمندی که باید نگاهش جلو تر از نوک بینیش باشه نیست(با احترام و فیلان زیاد)
حالا چطور میشه که ما مردم و شما آقای لشکری به این گمراهی و فراموشی رسیدیم که میخوایم از چاله خودمون رو راهی سیاه چاله بکنیم..
ضمناً بگم که من معتقد نیستم که جنگ تقصیر ما مردم و یا حتی به خواست ما مردمه..بحث من با اون دسته از افرادی هست که تو این قضیه چشم امید به آمریکا دارن
این تصویر که تو ایران، یه مردی حاضر شه، بشینه جلو دوربین و بگه، به زن من تجاوز شده
بدون اینکه از آبروش بترسه
بدون اینکه سر زنشو ببره
بدون قربانی نکوهی
بدون اینکه فکر کنه این تجاوز باید مایهی خجالت اونها باشه
واقعا برام دور بود
آفرین بهتون
باحالی این سبک برای من اینه که چهار نفر دور هم جمع میشن بدون دخالت عامل بیرونی آهنگ درست میکنن.
کسایی که فکر میکنن این برنامه ها شاید بتونه یک درصد مثبت باشه باید بگم که ماجرای از چاله تو چاه افتادنه.
کسی قرار نیست دلش برا ما بسوزه
در نهایت استفاده میشی تموم میشی