Bir yola çıktım. Gittiğim yer hep aynı ama her adımımda daha güzel şeylerle karşılaşıyorum. Çünkü Zeze'nin kalbindeki cururu kurbağası gibi benim kalbimde de güneşimi uyandıran birileri var.
bence ilişkilerin en güzel yanı bir oyun arkadaşı bulabilmek.. konserlere, sergilere, müzelere gidip, gezilere çıkabileceğiniz biri varsa, hayat çok daha eğlenceli… bunu herkesle yapabilirsiniz belki ama sevdiğiniz biriyle yapıyor olmanın verdiği zevk anlatılamaz
Ve o “birinin” sen olması… Hiç yakışmadı sana toprak. “Ablaa” diye yanıma yaklaşıp hevesle bir şeyler anlatmaya devam etmeliydin bana. Ve ben hiçbir zaman okuyamayacağını bildiğim bu yazıları yazmamalıydım sana…
Keşke bu hafta bir şaka olsa, iğrenç bir rüya olsa, uyansak ve O geri gelse. Sizi kandırdım dese, tüm acılarımız silinse. Allahım bu acı nasıl geçecek?
Çocukluğumun en kıymetli parçasıydın sen. Ve gittiğin gün hayatımda ilk defa gerçekten büyüdüğümü hissettim. Hayat boyu herkes tarafından sakınılan, cenazelerden uzak tutulan Büşra ilk defa kendi gözleriyle birinin toprağın altına koyulduğunu gördü+++
üç dört sene önce bir şeyler yapmak kolaydı. akşam eve gelirdin bu kitabı okuyacağım derdin ve okurdun. şimdi şu basit şey bile o kadar çok çaba istiyor ki.
Şu insanların evlendikten sonra tüm fotoğraflarını kaldırıp sadece eşiyle olanları bırakması çok garip geliyor bana. Ondan önce de bir hayatın vardı sonuçta güzel kardeşim ve onunla da olacak. İnanmazsın ama evliyken şahsi iki farklı hayatınız da olacak.
Korkunç derecede insanlar var. Her insan dostumuz, arkadaşımız, akrabamız değil. Ödleri kopuyor başarılı olmamızdan, bir şey sahibi olmamızdan, onlardan daha iyi yaşamamızdan. Anında düşman oluyorlar bize ve içlerinde çok büyük nefret besliyorlar.
İlk dansta para atma olayı düğünümde beni cinnete sürüklemişti, bu yüzden bir tane düzgün fotoğrafımız yok danstan. Yine sinirlendim hem de düğün günümün sene-i devriyesinde💔
Evet, basit hayatın da tadını çıkarmalık pek çok yanı var ama insan biraz da basitin ötesine geçmek istiyor. Şatafat değil ama artık lüks olmaktan çıkmış şeylerin de kendisi için basite indirgenmesini falan bekliyor.
Eskiden annem yolda yüksek sesle konuşmamıza müsaade etmezdi. Bizi sokağa salıp arkamızı aramamazlık da yapmazdı. Şimdi herkes ama herkes çığlık çığlığa sokakta, bir araya toplanan beş çocuk artık insanları korkutuyor çünkü arkalarında onları takip eden büyükleri yok. Çok kötü!
Çevremde arkadaş olarak iki kişi dışında kimse yok. Herkes o kadar bencil ve kıskanç ki… Sahip olduğum şeylerle ilgili aşağılar gibi konuşmalar, anneliğimi yargılamalar, kendimi vakit ayırdığım için “yardım alıyor” şeklinde zorbalamalar. Böyle insanlara artık güle güle👋