Kurulsa pazarın hiçe gidersin,
Sen zâtını âlemde cevher mi sandın?
Yarın ola hayrola derken göçe gidersin,
Sen bu âlemi kendine Kevser mi sandın?
Nice sultanlar geçti, adı kül oldu,
Bir nefeslik canı ebediyet mi sandın?
bu güzel renkleri görünce:
insan da baharında ısrar etmekten vazgeçip ömrünün her mevsimini gereğince yaşasa hazanında da böylesine güzel olur mu acaba diye düşünmekten alamadım kendimi.
Üsküdar, 1890’lar…
Mihrimah Sultan Câmi-i Şerîfi’nin gölgesinde, Sultan Ahmed-i Sâlis Çeşmesi’nin şırıltısı eşliğinde bir Üsküdar günü…
Vapurların düdüğü, martıların nâlesi, sahilde koşuşan çocukların neş’esi…
Ezan sesiyle uyanan mahalleler, hayâ ile yürüyen insanlar, ahilik kültürünü yaşatan esnaflar…
İslâm ahlâkının hayatın her safhasına sirayet ettiği, ecdadımızın medeniyet anlayışının sokaklara, çarşılara ve hanelere nakşolduğu yıllar…
Her şey daha sâde, daha samîmî, daha latîf; insanlar birbirine daha yakın, hayat ise daha bereketli idi.
Bir medeniyetin yalnızca taşta ve mimaride değil, insanın ahlâkında, edebinde ve yaşayışında hayat bulduğu zamanlardı…