İnsanların hevesle yaptıkları işlerden nasıl soğuduklarının en gerçekçi örneğini yaşıyorum son birkaç aydır, çünkü sessiz mobing diye bir şey var ve ne kadar emek verirseniz verin eğer pes ederseniz hatırlanan tek şey bu olacak. Ben pes ettim, hem de öyle sessiz bir pes ediş ki.
Sanırım kendimle ilgili en sevmediğim şeylerden biri; çok heveslenerek plan yaptığım herhangi bir şeyi sırf modum düştü diye iptal etmek, sonra da değdi mi diye pişman olmak.
İnsanın canı bazen kendine ait bir sonsuz ihtimalsizlik motoru olsun istiyor, sırf yirmi dört saatin herhangi bir anında belki görebilirim umudunu kendi yaratabilmesi için…
Paşam şimdi her şeyi hazırlamıştır, son bi kahve söyler, tütününü sarıp derin bir nefes çeker, son kez bakar sonsuza kadar yaşayacak cumhuriyet metnine; fikri hürün altını çizer; vicdanı hür paşam benim, selanikli mustafam benim; canım benim…
Değerli halkımız; erik dalı gevrektir, basmaya gelmez; türk kadını şahanedir, ayar vermeye gelmez; kız okulu mu açsak derken kupayı ağzına yapıştırıverir; zammın, yangının ortasına yine güneş gibi doğdu voleybolcularımız; canlarımız be; arda ablalarını örnek al koçum...
Adam tepeden tırnağa yetenekti be kardeşim; çal diyorsun çalıyor, takır takır söylüyor, beste yapıyor, en kralını oynuyordu. Şahane iz bıraktı. Ele güne karşı başın hep dik kaldı be özkan usta. Huzurla uyu. Eyvallah…
Canım Arda, ne kadar kırgın olsam da inanılmaz gururluyum. Doya doya izlemek isterdim seni Fenerbahçemizde. Gözlerim doluyor ve kelimeler boğazıma düğümleniyor doyamadık sana diye ama ışığısın Fenerimizin ve hep aydınlık olacak o yol canım kardeşim benim💛💙 @10ardaguler