balkonda otururken, uzun süredir bir şeyi değiştirmeye, düzeltmeye, iyileştirmeye ve elimde tutmaya çalışmaktan yorulduğumu fark ettim. boşluğa uzun uzun baktıran bir yorgunluk bu. artık ne olacaksa olsun, halledemedim çünkü.
Üstümde çok değişik bir sakinlik var.
Kafamın içinde kıyamet kopuyor ama sakin sakin duruyorum.hiç bir şeyin yolunda gitmeyişini mi kabullendim yoksa sinir krizi öncesi sessizlik mi ayırt edemiyorum.
Vazgeçmeye mecbur olmak çok zormuş. Gece gündüz olması için dua ettiğin dileğine veda etmek çok sancılı.Olsaydı nasıl olurdu diye düşünmemeye çalışmak,olmayışının sebeplerinde boğulmadan devam etmek insanın gücünün üstünde.Çetin bi savaştan yara almamış gibi çıkmak ne büyük sınav
Onu gerçekten sevdim ama bazı sevmeler kavuşmaya yetmiyor. Ne kadar istesen de, ne kadar beklersen bekle, kader bazen seni sadece uzaktan bakmaya mahkûm ediyor. En zor tarafı da şu; vazgeçmiş gibi gör��nüyorsun ama kalbin hâlâ onunla yaşıyor..