pouco se fala sobre a sensação de estar numa roda de pessoas, ouvindo todo mundo conversar, e pensar: “meu deus, eu não tenho nada a ver com essas pessoas”
"Gönlünün fırtınaları, yoğun çaresizliği, umutsuz çıkmazları, kahredici sarsıntısı azalıyor, dinginleşiyor ve sakinleşiyor. İnsan savruldukça, yerinden edildikçe, silkelendikçe yerini buluyor ve kendine geliyor"
"Umudun ve umutsuzluğun, karanlığın ve aydınlığın, sevincin ve üzüntünün aynı şeyler olduğunu, birbirine karıştığını, birinin ötekinden daha üstün ve değerli olmadığını anlatıyorum...Çünkü biliyorum ki insan bu bütünlüğü kavrayınca tam hissediyor ancak"
Ben çok korkuyorum ya insanlara zarar vermekten basit bir işlem bile yapsam asla yeterli gelmiyor, kendime güvenemiyorum, bence diş hekimliği ya da sağlık alanı hiç bana göre değilmiş yapabileceğim bir iş olsa bile psikolojim hassas, her gün diken üstünde yaşamak da yorucu
DHF anıları vol2
bir gün Resto stajındayız, bizim restoda da yaptığın dolgunun düşmesi ölüm fermanın gibi bir şey sekreterlikten “bir hasta geldi dolgusu düşmüş” denildiği an bazı asistanların gözü parlıyor bizi aşağılayıp kızacaklar ya
Ânı bulma çalışmaları...
17.07.2026
"Yaşamak, buharlaşan bir andır ve her yeni günde o anı tekrar bulmak ve birleştirmek için çabalarız, umut ederiz." / @gokhanergur
geçenlerde şunu düşündüm: bazı yollar haritada yok. sadece ısrar edenlerin hayatında var. ben baktığımda göremiyorum ama onun için o yol çizilmiş. ya da benim geçtiğim yol arkamdan kapanmış, sadece ben yürümüşüm. kimse aslında aynı yolu yürümüyor. bu yüzden yaşam bizatihi büyülü.
Kalabalık ailede olmanın başa nasıl bela olduğunu şöyle anlatayım
Kendi mezuniyet törenime arabada yer olmadığı için belediye otobüsüyle ile gittim geldim.
Duraktaki teyze de diyor ki düğüne mi gidiyorsun çok süslenmişsin