Kusura bakmayın ama bu sefer söyleyeceklerim biraz ağır gelebilir.. Her şeyin bir sonu var, sabrın da, tahammülün de. İnsan bir yere kadar görmezden gelir, bir yerden sonra içinden tamamen siler. Ben de o noktadayım artık. Şimdi ne anlatırsanız anlatın, neyi düzeltmeye çalışırsanız çalışın... Geç kaldınız, Çünkü ben artık eskisi gibi inanan, alttan alan biri değilim.. Size nacizane fikrim... Kimseyi kendinizden fazla önemsemeyin, kimse için kendinizi tüketmeyin. Değeriniz bilinmiyorsa susmak yerine mesafe koymayı öğrenin.
hayat beni vazgeçme ustasına çevirdi dostlar. herkesten ve her şeyden vazgeçmek, benim için rutin bir eylem haline geldi. sabahın erken saatleri ya da akşam, kalabalıkta veya yalnızken fark etmeksizin vazgeçiyorum. bazen muhatabın gözüne soka soka bazen de haberi olmadan.
"İfade yorgunluğu" diye bir evre var. Uzun süre anlayışsızlığa maruz kalan insanın artık bir şeyleri dile getirme gücünü ve isteğini kendinde bulamayışıdır. Bir şeyleri söylemenin, anlatmanın, sürdürmenin anlamsız olduğuna ikna olması ve sessizliği seçmesidir.
hayatımda kurtulamadığım tek his istenmediğim hissi. rahatsız etme korkusu. sanki kimsenin hayatında nazım geçmeyecek gibi hissediyorum. iki elim kanda olsa gideceğim herkes parmağı ufacık kesilse beni ikinci plana atacak gibi hissediyorum.
Sizi hayatında nereye koyacağını bilemeyen birini, istemeden de olsa terk edin.
Sadece kendi canı istediğinde değer veren birinin etrafında dönüp durmayın.
İlgi görmek ya da hatırlanmak için sıranızın gelmesini bekleyecek kadar vaktiniz de, hevesiniz de olmasın.
Eğer birinin hayatında öncelik değilseniz, o kişinin sizin hayatınızdaki yeri koca bir sıfırdır.
Kendinizi değersiz hissettiren hiçbir ilişkinin ya da arkadaşlığın içinde kalmayın; o sahte alakayı da sevgiyi de arkanızda bırakıp gidin.
Karma der ki… Eğer birisi senin için doğru değilse tüm gayretini seni incitmek için kullanır.. Sen onları terk edebilecek kadar güçlü olunca sınavın biter.