ولی من هرسری تو محله های و انقلاب و جمهوری و سمت دانشگاه راه میرم بی اختیار گریه ام میگیره حس میکنم هر جایی پا میذارم یه نفر مرده و به قتل رسیده؛حس میکنم پامو گذاشتم تو قتلگاه و میگم ایکاش لااقل منم یه نفر دیگه از اون مقتولا بودم اونوقت عذاب وجدان کمتری از زنده موندنم داشتم💔