Bir devamlı kimsesizlik hissi
Bir sürekli ait olmamak ve anlaşılmamak hikâyesidir bu
Hah, bakma, gülüp geçtik
Unuttuk neydi bizi böyle gülümsetti
Zaman bilir hangimiz bozuldu, hangimiz düzeldi
Şahidimiz, şairimiz öldü çoktan hepsi https://t.co/0vkQkhWP7t
insan en çok ne zaman güçlenir? bir türlü kopartamadığı ve kopartamadıkça daha da karmaşıklaşan o bağı, muhatabının koparmasına ihtiyaç duymadan kendi iradesiyle kesip attığında. işte insanın en güçlü olduğu an, buna güç yetirebildiği ve kendi göbek bağını kendisi kesebildiği andır.
Bu adam; terör örgütü PKK’nın 7.500 mermi kullanarak yaptığı hain saldırıdan sağ kurtulmuş, 33 silah arkadaşı yanında şehit olmuş hayata tutunmuş, ömür boyu tekerlekli sandalyeye mahkum olmuş, isyan etmemiş ama hakkını ararken hayatını kaybetti.
Bu adamın ahında boğulacaksınız.
@aysegklp1 Yani 2 saniyelik bir şey bu kadar zamanı olmamak bana insan üstü bir şey gibi geliyor yani arkadaşlarıma da uyuz oluyorum flört işlerinde de uyuz oluyorum zamanım yok cümlesine komik yanı hani jsjssjsjsj
Garip bir şekilde ilk kez insanlardan bu kadar uzaklaştığım ve onlar tarafından yanlış anlaşılmayı her türlü göze aldığım yorgun bir dönemdeyim. Kibar ve güleryüzlü olmak eskisinden daha zor geliyor.
Kimseye sizi sevmesi için sonsuz bir anlayış tolerans göstermeyin peşinden gitmeyin sizi istediğiniz gibi seven birisi elbet karşınıza çıkacaktır çıkmayacakmış gibi göründüğüne aldanmayın bilinçaltındaki algılarınızı değiştirirseniz sizi olduğunuz gibi seven birileri çıkacaktır
veda edebilmek belki yıllara yayılan bir süreç. kimse, bir gecede "evet vedalaştım ve bitti" diye işin içinden tek avazda çıkamaz. ben; ayrıldım sandığım herkesi, gittiğim her yere yanımda götürdüğümde anladım aslında kimseyle kolaylıkla vedalaşamadığımı. "gömdüm bitti" diye bir şey yokmuş. o meseleyi aşana kadar, o hasreti bitirene kadar insanın canı çıkıyormuş, kalbi yerinden sökülüyormuş gibi geliyormuş ama zaman geçince buna da alışıyormuş.