Bir şeyin manen yok olması ne tuhaf. Bir zamanlar her şeyiniz olan bu şeyin, bir insan yahut bir kent yahut bir nesne, bir anda artık yokmuş gibi gelmesi… Fiziken olmayan bir yok oluş. Tüm olanların ve olacak olanların hiçbir kıymeti kalmayan bir yok oluş.
Masumiyet Müzesi bize şunu anlatır:
Sevgi beklemek değildir.
Birini dondurmak değildir.
Hayatını askıya almak değildir.
Sevgi, birinin hayatına alan açmaktır.
Kemal alan açmadı.
Alan kapladı.
🔴 BİR AVUÇ SARI LEBLEBİ VE ROJİN KABAİŞ
Gözünün nuru biricik kızı üniversiteyi kazanmıştı.
Heyecandan içi içine sığmadı. Kendisi okuyamamıştı.
Kayıt işlemleri için o da giydi ceketini. Kızının elinden tuttu, üniversitenin yolunu yoluna koyuldular.
Rojin ile birlikte kampüste gezerken iç cebinden bir avuç sarı leblebi çıkardı, ikram etti.
Aynı gün öğrenci yurduna kızının kaydını yaptırdı. Gözlerinden öptü, zihin açıklığı diledi ve Diyarbakır’daki evine döndü.
27 Eylül akşamıydı.
Acı acı telefonu çaldı.
Rojin’in, kaldığı yurttan ayrıldığını ve haber alınamadığını söyledi bir yetkili.
Apar topar Van’a gitti.
18 gün boyunca ekiplerle birlikte kızını aradı.
Rojin’in en son göründüğü sahilden 24 km uzaklıktaki Van Gölü kıyısında cansız halde bulundu
Haber kendisine verilirken elini kalbine götürdü baba Nizamettin Kabaiş. İç cebinde kalan birkaç sarı leblebiyi hissetti. Dünyası başına yıkıldı
Rojin’in otopsisi yapıldı. Boğulma kaynaklı öldüğü rapor edildi, intihar denildi.
Ancak 9 ay sonra göğüs ve vajinal bölgesinin iç kısmında 2 farklı erkeğe ait DNA çıktı.
Nizamettin Kabaiş bu 2 erkeğin kızına kıydığını düşünüyor.
Dosyaya getirilen kısıt nedeniyle soruşturma babadan bile gizleniyor!
#��LDÜRÜLDÜ