"Bana bunu emanet etti Allah. Ben bu çocuktan sorumluyum. İster alim olsun, ister cahil olsun. İster eşkıya olsun, ister evliya olsun. Ben bu çocuğun emanetçisiyim" dediğin gün, süper babasın.
Dua demişken, olsun diye bir kurban kesmediğim kalmıştı öyle bir arzum vardı. Yarabbii sonra o şey olmadığı için gece gündüz şükür secdesi ettim. Allah insanı kendi isteklerinin gazabından da korusun. Sonra hiçbir şeye ısrarım kalmadı. Bilmediğime iman getirdim. Allah bilir, biz bilemeyiz. O yüzden Allah’a bırakmak en güzeli. Tabii ki her yaşadığım nefsimin hoşuna gitmiyor ama kavgam kalmadı. Vardır bir hayır’a o kadar teslim oldu ki içim. Anlayıp göremesem de vardır bir hayır. Bir de büyük küçük nasibin seni ıskalamaz ve isabet edecek olan kederden de kaçamazsın. Yani, elleri yukarı ve elhamdülillahi alâ külli hâl. Bunlarla oyalanma, esas hayat için güzellikler biriktir. Yaşa, geç. Ne olacaksa zaten o oluyor ve iyi ki her istediğimiz olmuyor. Allah bizi bizden de koruyor, iyi ki.
Kaybol ve kendini tedavi et.
Daha fazla namaz kıl, daha fazla çalış, daha fazla egzersiz yap, daha fazla oku, yiyeceklerini temizle, Rabbine dua et, derin uyu, kendinle rekabet et, zehirli insanlara engel koy, korkularının üstesinden gel ve kendini başkalarıyla kıyaslama.
Küsmüyorsun, terk etmiyorsun, kötü mukabelede bulunmuyorsun ama hiçbir şey de eskisi gibi olmuyor.
Bu dünyaya ait olmayan bir pasif direniş; Gönül kırgınlığı.
Salih amelleri alışkanlık hâline getirmenin çokça emek istemesine karşılık, alışkanlığı kaybetmenin insanı hayrete düşürecek kadar kolay olması, beni hayli sarsan ve üzen bir hakikattir. Yaptığımız güzel işleri, ibadetleri kaybetmemek için de hususi dua etmeli, yardım dilemeli, gayreti hiç bırakmamalı.
Aksi hâlde kuş gibi uçuyorlar avucumuzdan.
Hiç tanımadığım birisi "çok güzel bir eşin var, kalbi çok güzel abinin" dedi. "Allah huzurunuzu arttırsın, daim etsin" diye de dua etti. "Amiiin" derken sesim çıkmadı yutkunamadım. Hamdolsun, hamdolsun..
Bazı nimetlerin şükründen ne kadar da aciziz.
Yıllarca insanlığa ahlak dersi verenlerin dosyaları açılıyor şimdi.
Medeniyet diye pazarlanan vitrinin arkasından çocuk istismarı, cinsel sapkınlık, kirli ağlar dökülüyor bir bir..
Üstelik bunlar, "istisna" denilecek kenar tipler değil; kravatlı, kelli-felli, kürsülerden konuşan, sözümona norm koyan insanlar.
Bizdeki seküler akıl da yıllarca bu yüzlere bakıp konuştu. "Batı böyle", "medeniyet budur", "adamlar şöyle uygar" diye Müslümanlara parmak salladı.
Ahlakı geri, inancı engel, değerleri yük saydılar. Şimdi o örnek gösterilen dünyanın, kamera arkasındaki yüzü bir bir ortaya saçılıyor.
Ortaya çıkan şey yeni değil aslında. Yeni olan, örtünün kalkması. Allah, hakikati bazen uzun süre saklar ama sakladığını sona dek gizlemeyebilir.
Bugün belgelerle, kayıtlarla, tanıklıklarla açılan bu karanlık; bir ahlak sisteminin iflasıdır.
Dünya gündemi; Rabbimin hiçbir kavmi yok yere lanetlemeyeceğini, Allah’ın lanetlediği bir kavme karşı sempati beslemememiz gerektiğini bizlere bir kez daha hatırlattı.