nietzsche ağladığında kitabında "yirmi yaşımdan beri kırkımı yaşıyorum" diye bir söz geçiyordu, her yaşın acemisi olmayı beceremeyecek kadar ustalaştıran hayata da biraz kırgınız..
Sylvia plath'in incir ağacı metaforu gibi "hepsini ayrı ayrı istiyordum incirlerin ama birini seçmek ötekilerin hepsini kaybetmek demekti ve ben orada karar veremeden otururken incirler buruşup kararmaya başlıyor birer birer toprağa ayaklarımın dibine düşüyorlardı" tam olarak bu