Ihahatid ko bukas sa terminal kapatid ko pabalik ng province. And it made me realized, matatahimik na naman ung bording pag uwi ko after work. Wala ako madadatnan manood ng TV. Wala akong tatanungin anong pagkain nya. Para akong maiiwan mag isa๐ญ
Di ko alam pero nagugulat parin ako kapag may mga batchmates akong kinakasal at nagkaka anak na. Knowing na nasa age na kami na 25-26 which is right age na. Pero feeling ko ang babata pa namin HAHAHAHA ay ewan!
Pero nasa work ako kaya kelangan kong maging maayos. Universe, Iโm not your strongest soldier at this moment. Wala akong matakbuhan at maiyakan. Wag mo akong pahirapan.
Hindi ko alam kung anong nangyari kanina. Bigla akong tinamaan ng breakdown. Kaya tumawag ako sa kapatid ko. Bigla kong namiss yung life sa province. Leaving your town and going in a city for your dream was really a big risk. It just means that you will leave everything behind.
Parang gusto kong tumakbo pauwi kila mama at papa para magsumbong na pagod na ako. Na ang hirap pala maging adult. Na ang hirap malayo sakanila at mamuhay mag isa. Itโs 3 am and i badly want to cry.
Back to manila na bukas. At least mga agenda ko nagawa ko:
โ inuman with SHS friends
โ samg with fam
โ mabili lahat gamot nila tatang at mama ๐ซถ๐ป
Iโll be home again kapag nakipon na naman ng pangday off ๐๐