میدونین چرا جنگ رو دوست داریم؟ چون از کثافت زندگیمون از گهی که ساختین واسهمون به اسم زندگی جدامون میکنه چون امکان داره تیری از غیب بیاد و بکشتمون بدون اینکه خودکشی کرده باشیم یا در طلب زندگی و آزادی از شما جاویدنام شده باشیم، میشیم تلفات اتفاقیه جنگ بی هیچ آرزویی..
از بیرون صدای حیدر حیدر میاد، سی هزار کشتهی جوان هنوز خاکشون تازهست، بمب و جنگنده از آسمون میباره در اخبار و ما داریم شیرینی و آجیل تعارف مهمونای عیددیدنیمون میکنیم.
وااای تو گه میخوری داری با اینا مذاکره میکنی، میخواستی مذاکره به زور و با ناو بگیری شش ماه پیش که هنوز کشته نشده بودیم میکردی. دارم دیوونه میشم از همزمانی مراسم چهلم و نشستن با این کسکشا پای میز مذاکره.
تحلیلگره توو بیبیسی داره میگه اتفاقا الان وقت اینه بشینیم فکر کنیم باید چکار کنیم بدون نگاه به کمک خارجی. واستا مغزم رو از کف خیابون جمع کنم میام فکر میکنم.
قبلا فکر میکردیم میشه از شر ج.ا راحت شد کافیه مردم همه با هم بخوان و کاری کنن. بعدش گفتیم نه دنیا هم باید کمک کنه. حالا ازین مرحله هم داریم با ناباوری عبور میکنیم. بهرحال این متاستاز از نوع بدخیمه و ما فقط تمام تلاشمون رو کردیم چون زندهبودیم به امید.