Her şey yolunda giderken bilmediğim bir rahatsızlıktan bebeğimi kaybettim. Rahim ağzı kısalığıymış. Birden yavrunuzu sizden koparır alırmış. Neyi yanlış yaptım diye kendimi yedim, benim yaptığım bir yanlış yokmuş. Böyleymiş işte,kadermiş bu.
1 senedir tutmuş olduğum ve ömrümünün sonuna kadar tutacağım bir yasım var. İçime attıkça beni boğan, anlatamadıkça boğazımda düğümlenen acılarım...
Zor, hem de çok zor ama gerçek. Çok acı bir gerçek.
Başlayalım mı ?
Sıcacık bedenini üşütmeyim diye dokunamadığım evladım buz gibiydi. Buz gibi. Aldığım onlarca kıyafet varken, oğlumun giyebildildiği ilk ve son şey bembeyaz kefen oldu. Çok zordu koynuma alıp uyutamadığım bebeğimi uğurlamak. Hâlâ çok zor geliyor her şey...