به نام دخترم ریرا
دخترم ریرا امروز شانزده ساله میشد. ریرا و مادرش - همسر عزیزم پریسا- از مسافران پرواز پیاس۷۵۲ بودند که در روز هجدهم دیماه ۱۳۹۸ بر فراز فرودگاه تهران با موشکهای سپاه پاسداران کشته شدند.
در تمام تولدهایی که بدون ریرا میآید و میگذرد به لحظاتی فکر میکنم که از ما، از من، او و پریسا، دریغ شد. فرزند من به دست حکومتی جنایتکار به قتل رسیده است اما هر آنکس که فرزند از دست داده است میداند که سالیان آتی به مرور ناتمام تصاویری میگذرد که هیچگاه رنگ واقعیت به خود نمیگیرد. بسیاری میخواهند بدانند اگر فرزندشان زنده بود اکنون چگونه میخندید، اگر زنده بود چگونه حرف میزد، اگر زنده بود موهایش را میبست یا میگذاشت معوج و سرگردان بر شانههایش بریزد، اگر زنده بود پاییز را بیشتر دوست میداشت یا همچنان بهار را، اگر زنده بود…
برای من همهی اینها بوده است و نبوده است اما آنچه بیش از هر چیز خاطرم را تاریک میکند گفتوگوهاییست که با ریرا از دست دادهام. با تماشای هر غروب، با بیدار شدن ناگزیر هرروزه، با به یاد آوردن برخی کتابها و برخی فیلمها، با تکتک وقایع تلخ و شیرینی که هر روز در دنیا رخ میدهد با خودم میگویم گفتوگوی دیگری با او از من ربوده شده است. پس گاهی حدس میزنم که اگر او بود در اینباره چه میگفت اگر او بود چگونه فکر میکرد دربارهی مسایل مختلف چه احساسی داشت و اگر او بود… هیچکس این تعلیقِ بیپایان را درک نمیکند مگر عزیزی را به ظلم از دست داده باشد.
ریرا دوندهی خوبی بود و در یکی از تیمهای فوتبال در شهر ریچموندهیل بازی میکرد. اگر او را زنده میگذاشتند ورزشکار خوبی هم میشد. هر پدری برای تولد شانزده سالگی فرزندش برنامههای کوچک و بزرگی دارد. من نمیتوانم از تعلیق بیپایانِ زندگیام دریارهی ریرا چیز بیشتری بگویم. عناصر این تعلیق در ذهن من مدفون شدهاند اما از دو سال پیش گمان کردم میتوانم به یاد او در روز تولد شانزده سالگیاش در یک ماراتن شرکت کنم. او که نیست اما با دویدن با تصویر او میتوانم به هرکس که این چهره را میبیند بگویم دنیا بدون ریرا دنیای زیبایی نیست. دنیا بدون بچههایی که به ظلم کشته شدند، با موشک، با گلوله، با بمب، فرقی نمیکند، دنیای زیبایی نیست.
فردا صبح در ماراتن اتاوا به یاد دخترم ریرا میدوم و مرارتِ این دو سال تمرین بیوقفه را، رنجش را، انضباطش را، تنهاییاش را، تقدیم میکنم به او که برای من زیباترین دختر جهان بود، هست و خواهد بود. تا زندهام عاملین قتل او را نخواهم بخشید و تا زندهام قتل همسرم پریسا و دخترم ریرا را فراموش نخواهم کرد.
#دادخواهی
قشنگ همه رد دادن؛ این طرفیش، اون طرفیش، اونورتر طرفیش! من، تو، ما، ایشان، همه رد دادیم.
همه دارن پرت و پلا میگن. یک عده معدودی که فقط روایت میکنند عقلشون سالم مونده گویا!
@0Saturn حتی اگه کسی دخالت نظامی رو لازم میدونه برای اتمام این شر مطلق شایستهی سرزنش نیست، بدون در نظر گرفتن خروجی این دخالت نظامی! میشه نقدشون کرد که چرا شما جور دیگهای فکر میکنید، ولی خیلی منطقی نیست حمله بهشون! انگار این آدمها باعث جنگ شدن و جمهوری اسلامی باعث و بانیش نبوده!
@0Saturn و من میدونم که تفکر ضد جنگ متوجه شر بودن جمهوری اسلامی هست! شک ندارم که جز معدود ایرانیهایی که منافعشون با این رژیم گره خورده مابقی به شر بودن رژیم آگاهن. حرف من اینه که خشم همه باید متوجه جمهوری اسلامی باشه نه هیچکس دیگه! من همه حرفم اینه!
@0Saturn سخته واقعا اینجا صحبت در این مورد و اینکه باعث کج فهمی طرف مقابل نشی با استفاده از کلمه و اونم این محدودیت کلمات و زمانی که میبره برای نوشتن.
فقط بگم اون «هزینه رو دست بقیه نگذاشتن» رو باید به رژیم گفت و نه مردم ایران، چه مقیم داخل و چه خارج!
@0Saturn جمهوری اسلامی باعث و بانی هر مشکلی که برای ایران و ایرانی ایجاد میشه هست! چقدر سخته مگه دیدن و پذیرفتن این واقعیت؟!
من از طرف خانواده درجهی یک خودم میگم، اکثرشون تمایل به مداخلهی نظامی داشتن. اینم نظر مردمی، همه طبیعتن، نه ولی فقط یک نمونه- از آدمهایی که تو ساحل امن ننشستن!
در تظاهرات امروزتان که ادعا میکنید زیر بمباران بوده، چند نفر کشته شدند؟ یک نفر؟! ده نفر؟! صد نفر؟! آمار کشتهشدگان را مقایسه کنید با کشتاری که در ۱۸ دیماه خودتان مرتکب شدید! ادای شجاعان را برای این مردم درنیاورید! آنها که در ۱۸ دیماه به خیابانها آمدند، شجاع بودند! آنها که ۱۸ دیماه را دیدند و در روزهای ۱۹، ۲۰ و ۲۱ باز به خیابان آمدند، شجاع بودند! این مردم شجاعان را به چشم دیدهاند! میدانند که به خیابان آمدن زیر سایه بمباران یک دولت دموکراتیک، چه تفاوتهای بنیادینی با آمدن به خیابان در برابر یک حکومت تمامیتخواه مذهبی دارد!
@0Saturn ارزش چندانی نداره.
این ژست مصلح بی عمل راحتترین و شاید بیارزشترین کار هست. چون هیچ خروجی مشخصی نداره. آیندهی واضحی رو هم ترسیم نمیکنه. مثل اینکه بگی من با اینکه میدونم بدتر میشه وضعیت ولی خب بگذار با همین فرمون بریم، چون بپیچیم سر پیچ بعدی من نمیدونم چی انتظارمون رو میکشه!
@0Saturn ولی باز همون مسئولیت اخلاقی رو پذیرفتن و حاضر شدن یک ایدهی عملی «قضیه» رو حمایت و ترویج کنن. همون قماری که گفتی، چون درصدی شانس خروجی خوب ازش هست و نمیتونی این رو کتمان کنی. فقط میتوانی ادعا کنی که بسیار بسیار بسیار کم هست اون شانس. اون هم الان که چیزای جدیدی مشخص شده زیاد…/