Kim getirdi bizi mutsuzluğu bir tercih gibi tartışacak hale?
Rüzgâr bile küsmüş, dokunmuyor artık düşlerimin teline.
Biz miydik yoksa bu karanlığı kendi elimizle büyüten?
Yoksa dünya mı ağır geldi ince bir yüreğin bedeline?
bazen hiçbir şeye ve hiç kimseye ayıracak tek bir saniye bile enerjin kalmıyor sadece kendi kabuğuna çekilip sessizce kafanı dinlemek istiyorsun o kadar her şeyden ve herkesten uzaklaşma isteği çok garip bir eşik
“MUSTAFA KEMAL ATATÜRK:
Vatanı korumak, çocukları korumakla başlar.”
Çocukların güvende olması gereken yerde bunu sağlayamıyorsanız bu açık bir çürümedir. 3 gün konuşup unutmakla hiçbir şey düzelmez. Sessizlik çözüm değil bir çocuğun güvenliği ülkenin geleceğidir.