حتی اگه ماشین زمان اختراع بشه و بریم به گذشته، بازم آینده رو از دست میدیم، پس بهتره گذشته رو رها کنیم و بچسبیم به آینده، فقط مشکل اینجاست که گذشته ما رو رها نمیکنه، پناه ببریم به قرص که تنها راه فراموشی گذشته همینه
امروز داشتم به این فکر میکردم که مایی که تنهاییم، چجوری باید با غم از دست دادن مثلا والدین کنار بیایم؟! اصلا تنهایی چجوری میشه یه بار غم رو به دوش کشید؟