این اشکهای سوزناک اسماعیل یغمایی، گریه بر مزار فرزند یا عزیزانش نیست؛ اینها اشکهای پدری است که بر پیکرِ تکهپارهشدهی تاریخ ایران میریزد. او پس از ۲۹ سال به محوطهی باستانی «ارگان» عیلامی در بهبهان بازگشت و با ویرانهای مواجه شد که زیر تیغ لودرِ نهادهای مختلف، از جمله وزارت نفت و سازمان آب و برق، نفسهای آخرش را میکشید.
محوطهای که زادگاه حلقهی زرین قدرت «کیدین هوتران»، پادشاه عیلامی بود، با وجود ثبت ملی، بیرحمانه تخریب شد و قلب این باستانشناس دلسوز را به درد آورد.
اسماعیل یغمایی رفت، اما اندوه و حسرتِ او برای ویرانیِ میراث بیتکرار ایران، تا همیشه در این اشکها به یادگار ماند. یادش گرامی و راهش پررهرو باد.
⚠️ پیکرهای بیجان شهروندان کشته شده
"بسیجیها دارند با تیر جنگی میزنند!"
ویدیوهای دریافتی با شرح: 'میدان بهشت یاخچیآباد، نازیآباد #تهران پنجشنبه ۱۸ دی
#IranMassacre2026
انتشار این خبر را بی ارتباط با توافق با امریکا نمیدانم. بالاخره جمهوری اسلامی باید هواداران خود را که از توافق به خشم آمدهاند، به نوعی راضی کند. و با وجود انفعال و سکوت جامعهی موسیقی چه چیز کم هزینهتر از سرکوب صدای زنان؟
#حق_آواز_زنان#زن_زندگی_آزادی