TS Consulting

Ασφαλιστικο γραφειο . Ασφάλισεις όλων των κλάδων απο το 1971. Ειδίκευση στα ομαδικά ασφαλιστήρια υγείας. Μεσίτης ακινήτων
[email protected]

[TS Consulting @_TSConsulting_]

Κάντε #Subscribe στο νέο μας κανάλι στο @YouTube , https://t.co/GZI3tEbPFk

#tsconsulting #insurance #taxconsultant

[Hero Grigoraki @herogrig]

Σε αλλα νεα, να ξέρετε βάλανε χτες τις νεες κάμερες στην κηφισιας στη διασταύρωση Μελισσίων.

Για να σας δω τωρα να περνάτε πατητοι με κοκκινο την ωρα που εχει ανάψει πράσινο στους πεζους

[Vassilis Tsingos @VassilisTsingo1]

#ελαφι #θρακ��μακεδονες #λαιβ

[Vassilis Tsingos @VassilisTsingo1]

Η ανάλυση του πολεμιστή ! #καλησπερα #σαββατομεσημερι

[Vassilis Tsingos @VassilisTsingo1]

Photoshooting -#bluebeetle #ymmitos @rentvintagecars

[Starttech Ventures @StarttechVC]

🤔 More AI. More people. Less output.

#Thanos_Papangelis, Founder at @epignosishq, breaks down why AI speeds up individuals while slowing entire organisations.

The bottleneck doesn't disappear - it moves.

Read More: https://t.co/SyDeVdWmj0

#AI #OrganizationalDesign

[Kostas Kiriazis @KKyriazis1]

Βάζουν φώτα σε μια σήραγγα στην περιοχή, αλλά το ερώτημα είναι:

Ποιος φανατικός πήγε και έγραψε Β. Λεβέντης ρε φίλε!!

(το ΚΚΕ μ-λ 🤓 το κατανοω) 😎😎😎

[Το Βατράχι @to_vatraxi]

Τα 25 χρόνια έκλεισε άρθρο σε ειδησεογραφικό site για την κατασκευή του νέου σταθμού των ΚΤΕΛ https://t.co/qpEcSd0FFT

[ΗΡΩΝ Civil.Engineer @G4Heron]

Μου λεει συναδελφος πλεον χωρισα και επισημα,ΤΕΛΟΣ.
Και γελασα μα ποσο γελασα.
Εδω του λεω ο ξαδερδος μου χωρισε στους 6 μηνες χωρις παιδια και ακομα τρεχει(ζητα διατροφη) καισυ νομιζεις με παιδια οτι δεν θα της ξαναπεις ουτε γεια.

[Vassilis Tsingos @VassilisTsingo1]

Εξαιρετικη διοργάνωση στον #Αγιοαθωμα #Μαρουσι #familysportsfunday #beactive

[Dimitris Tsingos @DimitrisTsingos]

Σκοπός, νόημα και φόβος

Αν δεν υπάρχει τίποτα για το οποίο θα ήσουν διατεθειμένος να δώσεις τη ζωή σου,

Αν το μόνο στο οποίο προσβλέπεις είναι ένας αργός και ήρεμος θάνατος,

Του οποίου θα προηγηθούν μερικές στιγμές ‘ευτυχίας’,

— ό��ως λανθασμένα αποκαλείς κάποιες στιγμές, συνήθως ρηχής, αισθησιακής απόλαυσης —

Τότε εσύ είσαι αυτός, το φοβάμαι, που δεν τολμάς να δώσεις ένα αληθινό νόημα στο στιγμιαίο γεγονός της ύπαρξης σου,

Μια μοναδική, μικρή αναλαμπή, μια απειροελάχιστη αστραπή μέσα στον αιώνα των αιώνων,

Το απειροελάχιστο που εμείς οι ίδιοι μπορούμε να κάνουμε τεράστιο,

Με μια πράξη, με μια απόφαση συνειδητή, με μια αποδοχή:

Ότι είναι απλά το τίμημα ζωής ο θάνατος

Τίμημα που πρέπει δίχως δισταγμό να πληρώσουμε για ό,τι εμείς κρίνουμε σημαντικό

Και είναι η κρίση μας αυτή, η συνειδητή απόφαση, που μας μετατρέπει σε μικρούς Θε��ύς

Μικρούς, σίγουρα

Θεούς, όμως.

Δήλωση μεγάλη και βαριά. Ταυτόχρονα πολύ αληθινή.

Ποια είναι η ουσία;

- Στο είπε πρώτος ο Επίκουρος,

- Στο είπαν οι κορυφαίοι Στωικοί,

- Το βροντοφώναξε ο Ιησούς,

- Το διαλαλήσαν οι Άγιοι του,

- Το είπαν πρόσφατα ο Νίτσε και ο Καζαντζάκης,

Το είπαν τόσοι και τόσοι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.

Μην φοβάσαι!

Δεν υπάρχει πραγματικά τίποτα που αξίζει να το φοβάσαι.

Γίνε ο μικρός Θεός που θέλεις, που μπορείς, που δικαιούσαι και που αξίζεις.

Ανέλαβε την ευθύνη της ύπαρξης σου.

Δώσε το νόημα που εσύ θέλεις.

Αυτός είναι ο σκοπός.

____

Ναύπλιο, 31 Μαΐου 2026

[Dimitris Tsingos @DimitrisTsingos]

I just love this team! You’re All so amazing!

#ScaleupGreece #Epignosis #Yodeck #StarttechVentures #VTrip25

[Dimitris Tsingos @DimitrisTsingos]

Σήμερα, 82 χρόνια μετά από την τραγική ημέρα της 10ης Ιουνίου 1944, το μήνυμα που φτάνει πεντακάθαρα στα αυτιά μας δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο σαφές:

Όσο και να λυσσάξει ο φασισμός, όσο αίμα και να κάνει να χυθεί, όσο πόνο και να προκαλέσει, στο τέλος είναι ο Άνθρωπος που πάντοτε θα επικρατήσει.

Μνήμη, δόξα και τιμή στα αθώα θύματα της αδιανόητα απάνθρωπης σφαγής που έγινε στο Δίστομο.

Απεριόριστος σεβασμός, τιμή και αγάπη στους επιζώντες. Αρκετοί είναι ακόμα ανάμεσά μας.

Απόλυτη και ακλόνητη δέσμευση πως η μάχη ενάντια στον φασισμό θα είναι συνεχής, διαχρονική και ασταμάτητη.

Κορυφαία μας και αδιαμφισβήτητη άξια ο Άνθρωπος.

#Δίστομο #10Ιουνίου1944

[Το Κουλούρι @to_koulouri]

Στην προπόνηση του Παναθηναϊκού πριν τον κρίσιμο τρίτο τελικό ο Βαγγέλης Μαρινάκης https://t.co/2iEdh4kgfI

[Vassilis Tsingos @VassilisTsingo1]

Για #japanese restaurant κάτι έγινε 😉

[Dimitris Tsingos @DimitrisTsingos]

Όταν το 2001 ξεκινήσαμε την έρευνα αγοράς για το 'Ηλεκτρονικό Φροντιστήριο', δηλαδή το e-Frontistirio, συντομογραφία του οποίου είναι το eFront - το πρώτο προϊόν της Epignosis που ακόμα διαγράφει μια εξαιρετικά επιτυχημένη πορεία στη δι��θνή αγορά - μείναμε έκπληκτοι με δυο πράγματα:

1. Το μέγεθος της δαπάνης: Η ελληνική οικογένεια δαπανούσε συνολικά περισσότερα από €2.000.000.000 (δυο δισεκατομμύρια ευρώ) σε ετήσια βάση για το φροντιστήριο των παιδιών της. Το ποσό είναι απλά *συγκλονιστικό* (φανταστείτε ότι ένα πολυετές ΕΣΠΑ είναι περίπου €20B - άρα ο έλληνας φορολογούμενος πληρώνει περίπου ένα ΕΣΠΑ από την τσέπη του για την *ενισχυτική διδασκαλία* των παιδιών του!).

2. Τα κοινωνικά χαρακτηριστικά του φροντιστηρίου: Μια πολύ πιεσμένη οικονομικά οικογένεια στο Κερατσίνι και μια ιδιαίτερα εύπορ�� οικογένεια στην Πολιτεία πλήρωναν περίπου τα ίδια χρήματα για φροντιστήριο - σίγουρα στην ίδια τάξη μεγέθους. Ήταν ένας νέος ορισμός του 'αγαθού πρώτης ανάγκης'. Για αυτό οι αγρότες που έκλειναν τους δρόμους φώναζαν 'δεν έχουμε να πληρώσουμε τα φροντιστήρια των παιδιών μας'.

Πίσω από αυτό το γεγονός βέβαια κρυβόταν κάτι τρομακτικά δυσάρεστο: Το ανομολόγητο κοινωνικό συμβόλαιο ήταν πως 'θα πληρώνετε όλοι αυτό το 'νταβατζιλίκι' και στη συνέχεια με μια αντικειμενική διαδικασία θα μπαίνετε σε σχολές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης μέσα από τις οποίες τα παιδιά σας θα 'αποκατασταθούν'.'

Για αυτό έφτασαν οι πανελλήνιες να είναι ο μοναδικός αξιόπιστος θεσμός στη νέα ελληνική δημοκρατία. Τη μια φορά που διέρρευσαν τα θέματα, έπεσε η κυβέρνηση (κυριολεκτικά, το σκάνδαλο Ράμμου).

Για αυτό αυτό έφτασαν τμήματα νηπιαγωγών ή αστυνομικών να έχουμε κάποια στιγμή βάση γύρω στο 19 (τουλάχιστον στις διαδηλώσεις τρώγαμε δακρυγόνα που εκτόξευαν αριστούχοι, κάτι είναι κι αυτό).

Το ανομολόγητο αυτό όμως κοινωνικό συμβόλαιο οδήγησε στην κατάρρευση του μεταπολιτευτικού συστήματος το 2010. Όταν όλοι έπρεπε να 'λαδώσουν' (έστω και εμμέσως) για να 'αποκατασταθούν' στην πραγματικότητα κανονικοποιούσαν και αποδέχονταν τη διαφθορά, η οποία στα ανώτερα κλιμάκια έφτασε σε επίπεδα Λατινικής Αμερικής, ίσως και υψηλότερα.

Έφτασα να νομίζω πως κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει τι ακριβώς συνέβη με την 'ελληνική κρίση' αν δεν μελετήσει σε βάθος το φαινόμενο του φροντιστηρίου, όπως έγραφα το 2012: https://t.co/4s8EP8QmDg

Τα τελευταία χρόνια παρατηρεί κανείς ότι η παράνοια του φροντιστηρίου αντικαθίσταται από μια νέα, εκείνη του ιδιωτικού σχολείου.

Η ελληνική κοινωνία εγκαταλείπει μαζικά το δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης με αποτέλεσμα την επιταχυνόμενη κατάρρευση του τελευταίου. Ακριβώς το ίδιο έγινε και με το δημόσιο σύστημα υγείας: Όταν όλοι έφτασαν να απευθύνονται σε ιδιωτικά νοσοκομεία και κλινικές για οποιαδήποτε ιατρική φροντίδα, η κατάρρευση του ΕΣΥ κατέστη μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία, με τις όποιες εξαιρέσεις απλώς να επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Γεννήθηκα το 1977. Στα δικά μας χρόνια, αν εξαιρέσει κανείς τα σχολεία εγνωσμένου κύρους - της ελίτ, για να το πούμε όπως είναι - όπως το Κολλέγιο, η Σχολή Μωραΐτη και το Αρσάκειο (μιλώντας για εκείνη την εποχή, '80 και '90) ο βασικός λόγος που κάποιος πήγαινε σε ιδιωτικό σχολείο ήταν η αδυναμία του να περάσει τις τάξεις στο δημόσιο. Πήγαινε επί της ουσίας για να αγοράσει ένα απολυτήριο Λυκείου (το οποίο έφτασε να μην έχει καμία αξία).

Σήμερα όμως η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική. Βλέπουμε μεγάλα διεθνή funds να εξαγοράζουν σημαντικά ιδιωτικά σχολεία (Εκπαιδευτήρια Δούκα, Κωστέα - Γείτονα, Σχολή Μωραΐτη, κ.α.). Βλέπουμε ακόμα δεκάδες νέα, ανώνυμα ιδιωτικά σχολεία να ξεπηδούν σε περιοχές χαμηλού εισοδήματο, όπως η Δυτική Αθήνα. Για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό; Τι αναζητούν οι γονείς που στέλνουν τα παιδιά τους μαζικά στην ιδιωτική εκπαίδευση;

Δυστυχώς η θέση και μόνο του ερωτήματος προκαλεί θλίψη. Δείτε τους πιθανούς λόγους:

1. Υψηλότερο επίπεδο εκπαίδευσης.
2. Δημιουργία φιλικών δεσμών με παιδιά ισχυρών οικογενειών.
3. Φυγή στο εξωτερικό για σπουδές αμέσως μετά τη μέση εκπαίδευση.
4. Κοινωνικό στάτους - αναγνώριση.
5. Ωράρια που βολεύουν την εργαζόμενη οικογένεια (συχνά οι γονείς δουλεύουν μέχρι τις 6:00 πλέον - τι κάνει για αυτό το δημόσιο σχολείο).
6. Αποφυγή μεταναστών (ή, για να το πω με το λεξιλόγιο όσων σκέφτονται έτσι, "να μην έχει Αλβανούς / Πακιστανούς / Γεωργιανούς κλπ κλπ -- Ή, όπως έλεγαν πα��ιότερα σε ΗΠΑ, Αυστραλία και Γερμανία, "να μην έχει Έλληνες").
7. Να μην έχει απεργίες και καταλήψεις.

Κάντε ένα πείραμα στη δική σας οικογένεια, εφόσον επιλέξατε κι εσείς ιδιωτικό σχολείο, να δείτε ποιος είναι ο πραγματικός λόγος. Ρωτήστε γνωστούς και φίλους, προσπαθώντας να πάρετε αυθόρμητες και ειλικρινείς απαντήσεις.

Τα αποτελέσματα θα σας εκπλήξουν. Ένα νέο ρήγμα γεννιέται στην ελληνική κοινωνία. Δημιουργείται μπροστά στα μάτια μας και κάνουμε πως δεν το βλέπουμε.

Ο Robert Reich ήταν υπουργός εργασίας στις ΗΠΑ επί Κλίντον. To 2018 έγραψε το υπέροχο βιβλί�� "The Common Good" όπου λίγο πολύ ισχυρίζεται πως η άνθιση της ιδιωτικής παιδείας στις ΗΠΑ (μέχρι πολύ πρόσφατα εκεί, στο κέντρο του καπιταλισμού, επικρατούσε η δημόσια παιδεία!) θα καταστρέψει το 'αμερικανικό όνειρο', ακριβώς γιατί θα δημιουργήσει ένα ρήγμα στην κοινωνία.

Στην Αμερική το βλέπουμε ήδη να συμβαίνει. Οι ΗΠΑ πληρώνουν ήδη το τίμημα αυτής της πολιτικής - διότι είναι μια καθαρή πολιτική απόφαση η διαχρονική υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας - ενώ σύντομα ο λογαριασμός θα έρθει και στη μικρή Ελλάδα μας.

Τα πιο έξυπνα μυαλά της χώρας για πολλές δεκαετίες θα έμπαιναν στο ΕΜΠ, στην Ιατρική, στη Νομική ή στη Φιλοσοφική Αθηνών. Κάποιοι ελαφρώς παρακάτω, όπως ο υποφαινόμενος, θα έμπαιναν στο Πανεπιστήμιο Κρήτης (η μεγαλύτερη τύχη της ζωής μου!) ή και σε άλλα εξαιρετικά περιφερειακά πανεπιστήμια και ΤΕΙ (με την ορολογία της εποχής).

Σήμερα στο ελληνικό τριτοβάθμιο σύστημα θα πάνε μόνο όσοι δεν έχουν να πληρώσουν για να φύγουν στο εξωτερικό στα 18. Αυτό σιγά σιγά θα μετατρέψει την ελληνική οικονομία σε μια 'μονακαλλιέργεια του τουρισμού', όπως θα έλεγε ο μεγάλος δάσκαλος Μιχάλης Χαραλαμπίδης. Δηλαδή, θα μας κ��νει κάτι αντίστοιχο της Ταϊλάνδης, της Αιγύπτου ή το Μαρόκου.

Σκεφθείτε το καλά και πράξτε αναλόγως.

Όχι, δεν αναζητώ ήρωες που θα στείλουν τα παιδιά τους σε ένα δημόσιο σύστημα που καταρρέει - όπως προστάζει μια πολιτική δεκαετιών.

Ευελπιστώ να ενεργοποιήσω Πολίτες οι οποίοι θα απαιτήσουν όσο πιο επιτακτικά γίνεται τον πολλαπλασιασμό της επένδυσης σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Όχι την αύξηση κατά 10% ή 15%. Τον πολλαπλασιασμό της κατά 2 ή 3 φορές. Είναι όρος επιβίωσης.

Διότι αν οι πολιτικάντηδες σας πούνε ότι 'ενδιαφέρονται για την παιδεία', μπο��είτε να τους απαντήσετε όπως οι αμερικάνοι φίλοι μας:

Money talks, bullshit walks.

[Dimitris Tsingos @DimitrisTsingos]

Μακάρι η Ελλάδα να είχε και άλλους συντηρητικούς πολιτικούς σαν τον Γιώργο Σουφλιά.

[Rentvintagecars @rentvintagecar]

Photo shooting #band #vwbeetle @rentvintagecar #athens #event #callus4yourevent

[Dimitris Tsingos @DimitrisTsingos]

From Doing the Work to Designing and Supervising the Work

Please try to reflect on the days you work.

How much of your time actually goes into real problem solving? How often do you have the luxury to think of your work as a “machine” which you have to improve and optimize?

If you are like most of us, the answer to the questions above probably isn’t really satisfactory. Of course, you find time to do creative stuff. But most likely you spend most of your time in what we call, rather poetically, “doing everything necessary to get the job done”.

Understanding this reality, and its inherent inefficiency, makes obvious how exciting the era of AI really is.
Human beings, workers of any type and level, will be much less in the business and much more on the business.

In this new era, the employee — the worker of any kind — will have to be more of a problem solver and an architect than ever before in mankind’s history.

And, of course, this will be reflected in compensation. But not only there.

AI brings an unprecedented revolution in entrepreneurship and in the workplace. Not tomorrow, though. It is already happening today.

For us, this is not something entirely new.

We were born by embracing the web transition, with Virtual Trip. We got our first significant success by embracing the mobile transition, with AbZorba Games.

We reached the scale-up level by embracing the cloud transition, with TalentLMS and Yodeck.

In this entrepreneurial ecosystem, we have proven several times that change is the only constant. We thrive in change. We thrive in transitions. This is our comfort and our confidence zone.

This is why we are now enthusiastically embracing the AI transition, by all means. And we will take our organization to a whole new level.

The good news is that the amount of brainpower that will be devoted to problem-solving is beyond any imagination. During the next few years, it is certain that humanity will make several leaps forward at an unprecedented pace.

The amazing news is that this tectonic shift in capability, and the universal access to powerful means of production, will result in an unbelievable democratization of entrepreneurship.

Which, in turn, will take us one step closer to the actual liberation of humans from work: ending work as an “obligation” and making it some kind of “privilege” or “choice”; freely accessible to all.

And later, of course, we will embrace blockchain, or quantum, or whatever other transition life will bring.

We will keep changing and evolving. We will keep thriving and creating a better, brighter future for us, our loved ones, and society at large.

Change is the only constant.

And we were born to thrive in change.

#AI #ScaleupGreece #Entrepreneurship #FutureOfWork

[Dimitris Tsingos @DimitrisTsingos]

Together for Europe: A Call

We are living in tumultuous times. And Europe is completely unprepared for them.

The past two decades have seen crisis after crisis sweep the world, destabilising all that we had considered normal. And throughout all this, Europe at best barely ploughed through, and at worst lost ground and influence.

Together for Europe is a movement - and a grassroots organisation - that emerged in the midst of such a crisis. We were born out of the frustration that a group of interconnected Europeans felt about the indecisive, inefficient and problematic way that the European Union faced a global emergency: the Covid-19 pandemic. It was the lack of a unified response that pushed us to act — seeing that the retreat to the national brought weakness, not strength.

There are major global issues emerging for which there is no simple solution, especially no simple solution that can be effectively handled at a national level, and for which the intergovernmentalism that has been the modus operandi of the European Union so far seems to be failing.

In the face of fierce superpower pressures, Europe is on its way to be squeezed, shoved into a dependent periphery of world affairs and practically vassalised. The near total surrender of its elites to this fate is a symptom not mainly of the leadership’s personal failures, but the outgrowth of a diffuse malaise that is making Europe less assertive, more phobic and angrier.

We at Together for Europe believe that a federal Europe, a Europe that finds a way to invent and organise around a federalism appropriate for its histories, is the only Europe that can remain a relevant player in world events and assert both its peoples’ interests and its basic principles. We also believe that the vibrant debate and discussion that this process will entail can jolt Europe's citizens and peoples into a politically creative renaissance. We are not talking about EU reform here. We are talking about the creation of a new European Federal state.

We do not imagine that this will be easy, nor do we believe that the political character of this new federal entity that we want to be built will be predetermined. A constitutional assembly will be needed to establish and legitimise the new constitutional order. The ensuing debate is bound to produce a synthesis that we cannot foretell. Since federalism is a project that is primarily institutional and constitutional, but open to many forms of politics, we are certain that federalists will be all over the political map after the creation of a federal Europe. What we strive for is the creation of a unified European political space. And we feel that this is no longer merely a vision, a preferred political path, but a necessity if our continent is not to slip into irrelevance.

Let's start from the bottom up
But this is our view. Let's discuss it.

We suggest that we should start multiple conversations on critical issues that have to do with Europe as a whole. Identify the problems. We believe that debating the problems we are facing will confirm that the federalist transformation of Europe is a necessary (though admittedly, probably not sufficient by itself) way for Europe to retain its sovereignty.

We want, then, to talk about many different issues on a different basis. These are some of  the conversations we are calling you to join:

A European social contract

The promise of Europe has always included, however imperfectly, a vision of social solidarity, of societies that do not abandon their most vulnerable members to the blind mechanics of the market. Yet as Europe has expanded and integrated economically, the social dimension has lagged dramatically behind. If Europe must build a common floor of social guarantees, a European welfare framework that gives meaning to the idea that all European citizens share not just a market, but a community of fate, then it seems to us that federalism is the only principle under which this could be legitimately organised. Without social solidarity, the European project will continue to breed the resentments that feed nationalism and disintegration.

Technological sovereignty

Europe's dependency on non-European platforms, semiconductors, cloud infrastructure and digital standards is a political vulnerability. We believe that a federal Europe would offer the scale and the institutional coherence to build and sustain genuine technological sovereignty: to invest in European champions, to spark startup and scale-up entrepreneurship in a number of different tech sectors, to set standards that reflect European values, and to ensure that the digital infrastructure of our societies remains under democratic control. Is there any other way?

European defence

Sovereignty without the capacity for self-defence is dependence with a polite name. For decades, Europe has outsourced its security to an alliance whose continued commitment can no longer be taken for granted. Events in the US and in Ukraine have made this starkly plain. Europe must develop a genuine common defence capability — not as an act of aggression or militarism, but as the elementary precondition for being able to make free choices in world affairs. And It can also achieve this without the inefficiency of maintaining 27 separate national militaries. and mindlessly replicating 27 different infrastructures. Defence issues concern political will and democratic legitimacy – we think that this legitimacy can only be effectively conferred through a federal structure.

Energy sovereignty and a common climate plan

Europe's exposure to energy blackmail — as brutally demonstrated by its dependency on Russian gas and now American LNG — is inseparable from the broader question of sovereignty. At the same time, the climate emergency is the defining long-term challenge of this century, and it is one that no European nation can meaningfully address alone — indeed, Europe must act as an anchor for global action. Europe, then, needs a unified energy policy. Energy and climate are not separate issues — they are two faces of the same existential challenge. Our view is that it is only through federation that the EU can achieve these goals.

What does it mean to be sovereign and democratic today?

Underneath all of the above lies a more fundamental question, philosophical as much as political: what does sovereignty actually mean in the world as it is now? The classical notion of the sovereign nation-state is being hollowed out by economic globalisation, by the platform power of technology giants, by climate change that recognises no border, by the military reality that small and medium powers cannot project credible deterrence alone. To insist on national sovereignty in this environment is often, paradoxically, to guarantee dependency and irrelevance. We want to have an honest conversation about this — including with those who disagree. What forms of democratic self-governance are actually viable in this geopolitical contingency? What does it mean to be free, collectively, in the world of 2026 and beyond?

These are the conversations we want to start. And we do not want to start them only among those who already agree with us.

Together for Europe is holding an open online meeting on 4 June, and we want you to be part of it. The purpose of this meeting is not to deliver conclusions from on high, but to collectively set the priorities and define the tasks that our movement should take on. We want to hear from people across Europe — from different countries, different political traditions, different generations.

If you are a convinced federalist, come and help us build. If you are a Eurosceptic who believes that the problems we have described are real but that a European federation is not the answer, come and tell us why. Bring your counterarguments. Sharpen our thinking. The quality of the debate matters more to us than the comfort of an echo chamber.

Europe's future will not be decided by the indifferent. Join us.

Find our more on https://t.co/4UNLjUK2yb and @EurFederalUnion