Ön yargı diye bir çukur var, insan, el kadar, tırnak kadar taşlara takılıp sanki sonsuza düşer gibi düşüyor bu çukura, çarpma anıysa çok sert oluyor. köşelerimi kaybettim köreldim sanıyor ama parçaları camdan daha keskin fark etmiyor.
Sanıyorlar ki kendileri hep gül dağıtıyor,
Umursamaz görünüyorum diye yerden yere vurup kırdıkları kalbimi, bir kez içten bir özürle tamir etmediler.
Size bir kez daha gardımı indirecek değilim, yaşattığınız hayal kırıklığı bana bir ömür yeter. Hala yanındaysam benim salaklığım
Değiştiremeyeceğim şeylerin yükünü omuzlamayı bıraktım. Kendimi zamana teslim ettim ve rahatsız hissettiren her şeyin karşısında dümenimi biraz kırıyorum. Arkadaş oldum herkesle, herkesi affettim kendimle barıştım, tek dileğim ömrüm bu farkındalıkla geçsin. Gün geceye hep kavuşur