20 de maio día mundial das abellas
Valorar as abellas non é un capricho; é entender que a nosa existencia depende do seu voar. Darlle o valor que merecen é asegurar o prato de mañá e a cor dos nosos montes.
Protexelas é amar a vida. Sen o seu zumbido, a Terra apágase.
"A lingua é a chave con que abrimos o mundo."
Hoxe festexamos a nosa literatura, a nosa poesía e esa maneira tan nosa de contar as cousas. O galego é música, é morriña, é forza e é futuro.
¡Feliz 17 de maio! 📖🌿
🏰 Castelo dos Arauxo, unha fortaleza que garda séculos de historia en📍 San Martín de Arauxo, Lobios.
Levantado no século XII como enclave estratéxico fronte a Portugal
"Non queremos ser os últimos de onte, queremos ser os primeiros de mañá."
É o momento de que o rural cobre a súa débeda. Non imos permitir que nos sigan desangrando. Queremos vida, queremos futuro e queremos, por riba de todo, o respecto que merecemos.
O esquecemento é a forma máis silenciosa de destrución, e cando deixamos que un camiño se borre, estamos borrando as pegadas dos que nos fixeron ser quen somos.
Nas catedrais de granito, alí onde o aire se volve fino e o silencio só se rompe polo asubío do vento, habita o macho montés. Non é un simple morador das alturas; é o arquitecto do imposible, o señor dos riscos que ningún outro ser se atrevería a fitar.
Se vas ao monte:
Mantén a distancia:
Un prismático é mellor que un selfie.
Pola defensa do noso patrimonio natural. Pola vida que late entre a maleza.
Cruzar a fronteira o pais veciño pola Portela de Homen ata o Gerês e ali coller a carretera o campo chegamos a un mirador no que se pode ver o Val do Gerês♥️♥️♥️♥️
Din que as pedras teñen memoria, e hoxe gardan o segredo deste solpor. Unha danza de sombras e raios dourados que nos lembra que a beleza máis pura nace do que é eterno: a terra e o ceo..... Fantástica instantánea de Cristina González Cristina Gonzalez Teijeiro
O sapo común (Bufo bufo) é moito máis que un simple habitante curioso do xardín; é unha peza fundamental para o equilibrio dos nosos ecosistemas. En Galicia, onde son moi comúns, xogan un papel ecolóxico que moitas veces pasa desapercibido.
É o "cazador de ventos" unha enerxía que latexa baixo a pel da serra.
Que a súa pegada nunca deixe de marcar o camiño, porque un Xurés sen lobo sería unha montaña sen corazón.
"Non hai maior fortuna para o viaxeiro que sentir o frío no espiñazo ao entender que o lobo o escolleu para ser visto. É o bautismo de sangue e terra que nos devolve a nosa verdadeira escala: somos convidados nun reino indómito."
A nosa terra non se "consome": estana deixando morrer por desidia. Pero mentres quede un de nós enriba desta pedra, mentres a memoria siga viva e a indignación nos queime no peito, Galicia non será un deserto.