یه جا خوندم که؛
تو وارد زندگی بعضى آدما ميشى تا عشقى رو بهشون نشون بدى كه هيچ وقت تجربه
نكرده بودن...
در ادامه خودشون بهت نشون ميدن چرا هيچ وقت لياقتشو نداشتن…
هر وقت مراسم اسکاره یا مثلا المپیک و جام جهانی و غیره تو دنیا برگزار میشه حسم بیشتر از همیشه اینجوریه که عباس معروفی میگفت:
تمام مردم جهان زندگی میکردند و ما، فقط داشتیم زنده میماندیم.
به عنوان یک درمانگر، از وقتی وارد رشتهی روانشناسی میشی، باید هرروز به خودت یادآوری کنی که «نمیشه» به آدمی که کمک نمیخواد کمک کرد و تو ابر قهرمان نیستی.
۶ ساعت یک بار تکرار شود.