eskiden doğru olduğuna inandığım şeyler uğruna insanlarla tartışırdım, sonuna kadar düşüncelerimi savunurdum şimdi ise sadece uzunca bir süre suratlarına bakıyorum ve cevap bile vermeden arkamı dönüp gidiyorum. işte bu insanlıktan ümidini kesmenin vermiş olduğu kabulleniş...
bu, çok uzun zamandır dinlemediğin artık hatırlamadığın bir şarkıyı bir yerde ansızın duyduğunda yeniden hoşuna gitmesi gibi, her başına geldiğinde tekrar aynı şeyi hissediyorsun elinde değil, ismini koyamadığım bir duygu…
hiçbir şeyi unutamama seviyemi size şöyle anlatayım; kendimi geçtim arkadaşıma yapılan kötülüğü arkadaşım unutsa ben unutmam o affetse ben yine unutmam…