o kadar çok duygularımı bastırdığımı fark ettim ki artık bilgi tutamıyorum, hafızam bana ihanet ediyor, konsantre olmakta zorlanıyorum ve konuşurken kelimeleri unutuyorum.
Yetişkinlikten bir şey öğrendiysem o da budur. Her ne olursa olsun ağlasan da zırlasan da kalkıp devam ediyorsun. Çünkü sen üzgünsün diye dünya durup seni beklemiyor maalesef
ansızın öpüşlere ve sarılmalara ölüyorum ya birinin kahve yapmaya giderken seni öpmesi veya bi işle uğraşırken arada gelip sarılması o kadar güzel hissettiriyo ki