یه حالتی وجود داره که ربطی به تنبلی و اینا نداره؛
اینجوریه که دلت میخواد از واقعیت جدا بشی، انقدر تحمل زندگی برات سخت میشه که میخوای بچسبی به تخت خوابت، با کسی حرف نزنی و هیچ کاری نکنی.
اونجاش که تو جمع آشناها، همه از شکستهای عاشقیشون میگن و تو سکوت میکنی؛ انگار هیچوقت عشق رو نچشیدی.
امان از اینکه از درد عشقم به همجنس بگم؛ از قلبی شکسته که حتی فرصت فریاد، گریه و دیده شدن اندوهش رو نداشته. انگار درد من برای دیده شدن، باید اول برای دیگران قابلِ درک باشه.
موضوع اینه توی این روزهای سخت، کسی باشه که دستاشو بگیریم، باهاش زندگی بسازیم، عشق بورزیم و عشق رو زندگی کنیم؛ کسی که دلیل تلاشهامون، انگیزهی شببیداریهامون و امیدِ دستوپا زدن توی این روزگار باشه.
کسی که زندگی، با حضورش معنا بگیره.
پس اون آدم کی قراره از راه برسه؟ شاید هیچوقت.